எட்ட ஆண்டுகளாய வாழ்வ தொலைத்த சம்பூர மக்கள் : அகதிலாய தொடரும அவலம் !

Apr. 28
சிந்தனைச
சிதறல், சிறப்புச செய்திகள் no comments


சம்பூர மக்கள
இடம்பெயர்ந்த நேற்றோட எட்ட ஆண்டுகள கடந்துவிட்டன. இன்னமும தங்கள ஊருக்குத திரும்பாமல அகதிமுகாங்களில வாழும இந்த மக்களின போராட்டம என்பத உக்கிரமானதொர வாழ்தலே. ஈழத தலைநிலம திருகோணமல மாவட்டத்தின இத துயர என்பத ஒட்டுமொத்த ஈழம்மீதும படிந்திருக்கும பெருந்துயர்.
உலக
அகதிகளின எண்ணிக்க அதிகரித்துக்கொண்ட இருக்கிறது. 7.6 மில்லியன மக்கள இன்னமும அகதிகளாக உள்ள நிலையில ஒவ்வொரு 41.1 விநாடிக்க ஒருவர அகதியாகிக கொண்டிருக்கிறார். இந்த அகதிகளின எண்ணிக்கையில ஈழ அகதிகளும குறிப்பிட்டளவ பங்க வகிக்கின்றனர். இலங்கையில நடந்த யுத்தம காரணமாக அகதிகளாக்கப்பட்ட பலர இன்னமும தமத சொந்த இடங்களுக்குத திரும்பவில்லை. யுத்தம முடிந்த நான்க ஆண்டுகள முடிவடைந்த பின்னரும அகதிகள இன்னமும தமத சொந்த இடத்தில குடியமர முடியவில்ல என்பத நாட்டின அரசியலின ஸ்திரமற்ற தன்மைய தெளிவாக உணர்த்துகின்றது. யுத்தம், இடப்பெயர்வ என்பவற்றின அரசியலும மீள குடியமர்த்தல என்பவற்றின அரசியலும அவ இடம பெறும நிலப்பகுதிய சேர்ந்த மக்கள கடுமையாக துன்புறுத்துகின்றன. நில அபகரிப்ப என்பத பாதிப்பல்ல சனக்குழுத்தின அழித்தல என்ற சொல்லப்படுகிறது.
சம்பூர
வரலாறு:-
ஈழத்தில
தமிழ மக்கள வாழ்ந்த வரும இடங்கள அவர்களின வரலாற பண்பாட மொழி வாழ்வியல என்ற இன்னோரன்ன விடயங்கள கலந்த பூமியாகும். சம்பூரும அப்படியானதொர கிராமமமே. குளக்கோட்ட மன்னன காலத்திற்க முன்பாகவ சம்பூரில மக்கள வாழ்ந்த வந்தமைக்க ஆதாரங்கள உள்ளன. திருக்கரச புராணம், மற்றும கல்வெட்டுக்கள அடிப்படையாகக வைத்த பார்க்கும்பொழுது 1500 ஆண்டுகளுக்க முந்தைய காலத்த கொண்டிருப்பத மதிப்பிட முடிகிறது. அதற்க முன்னரும சம்பூரில மக்கள வாழந்;திருக்க்கூடும். சம்பூர என்பத அக கிராமத்தின வனப்ப மிகுந்த எழிலைக குறிப்பிடுகின்றது. சம்பூரண அழக பெற்ற ஊர என்பதனால சம்பூர என்ற பெயர டிந்தக கிராமத்திற்க ஏற்படட்டிருக்கிறது.
ஈழத்தில
கிழக்கில திருகோணமல மண்ணில தனித்துவமான தமிழ மொழி, பண்பாடு, மண்வாசன என்பன உள்ளன. திருகோணமல பல்லவர காலத்தில பாடல பெற்ற திருத்தலம என்கிற கோணேஸ்வரர ஆலயம அமைந்துள்ள நிலப்பகுதி. திருகோணமல மாவட்டத்தின கொட்டியாராப்பற்ற என பாரம்பரியமாக அழைக்கப்பட்ட வந்த நிலப்பகுதியில சம்பூர அமைந்துள்ளது. சம்பூர பிரதேசத்தில சம்பூர கிழக்கு, சம்பூர மேற்கு, கூனித்தீவு, நவரட்ணபுரம், கடற்கரைச்சேன ஆகிய ஐந்த கிராம சேவகர பிரிவுகள இலங்க இந்திய கூட்ட உற்பத்தியான இலங்க அரசின உத்தேச அனல மின்னிலையம அமைப்பதற்காக அபகரிக்கபட்டன.


முதல
இடப்பெயர்வு:-
ஈழத்தில
நான்காம ஈழப்போர தொடங்கிய பொழுத முதல முதலில விடுதலைப புலிகளிடமிருந்த கைப்பற்றப்பட்ட பிரதேசம சம்பூர்பகுதியே. விடுதலைப புலிகளிடமிருந்த மக்கள மீட்கும மனிதாபிமான யுத்தம என அறிவிக்கப்பட்ட இலங்க அரச யுத்தத்த தொடங்கிய நாட்களில முதன முதலில அகதியாக்கப்பட்டவர்கள சம்பூர மக்கள். 2006.04.26 அன்ற தொடங்கப்பட்ட யுத்தத்தில இந்த மக்கள அகதியான வரலாற தொடங்கியது. அன்றைய நாளில சம்பூர கிராமம்மீத மிகக கடுமையான விமானத தாக்குதல்களும எறிகணைத்தாக்குதல்களும நடத்தப்பட்டன. மக்கள சிறுவர்கள், குழந்தைகள், பெண்கள என்ற சனங்கள பலரும செத்துச சிதறுவதைப பார்த்த மக்கள இரவோட இரவாக சம்பூர விட்ட இடம்பெயர்ந்ததார்கள். காலம காலமாக வாழ்ந்த நிலத்த விட்ட போகும திச அறியாதத செல்லத தொடங்கினார்கள மக்கள்.
இந்த
மக்கள இடம்பெயர்ந்த மட்டக்களப்பிற்குச சென்ற கதிர வெளிப்படாசாலையிலும வாகரையிலும தங்கியிருந்தனர். அங்க நடத்தப்பட்ட எறிகணைத தாக்குதல்களில பலர கொல்லப்பட்டனர். தொடர யுத்த நடவடிக்க காணரமாக சம்பூரிலிருந்து 100 கில மீற்றர கால நடைப்பயணமாக மட்டக்களப்ப நகர அடைந்தார்கள். சம்பூரில யுத்தம தொடங்கியத முதல அதன பாதிப்புக்கள எதிர்கொள்ளத தொடங்கிய சம்பூர மக்கள இன்றுவர அத அனுபவித்துக கொண்ட இருக்கிறார்கள். யுத்தம உடல்ரீதயான காயங்கள ஏற்படுத்தியது. உயிர்களைப பறித்தது. யுத்தத்தின முடிவில மாபெரும சிற வாழ்வாக அகதிமுகாங்கள வந்தடைந்தனர சம்பூர மக்கள். முதலில மட்டக்களப்ப நகரில உள்ள முகாங்களிலும பின்னர திருகோணமல மூதூரில உள்ள கிளிவொட்டி, பட்டித்திடல், மணற்சேணை, கட்டைப பறிச்சான முதலிய இடங்களில் தங்க வைக்கப்பட்டார்கள். ஏழு ஆண்டுகளைக் கடந்தும் நிலம் மறுக்கப்பட்ட, நிலம் பறிக்கப்பட்ட சனங்களாய் அந்த முகாங்களில் உள்ளனர்.
தாயக அபகரிப்பு
ஈழத்தின் வடக்கில் வலிகாமம் வடக்கில் உள்ள காணிகளை உயர்பாதுகாப்பு வலயம் என்று இலங்கை அரசு அபகரித்த பொழுது ‘நாட்டின் பாதுகாப்பிற்காக மக்கள் தமது நிலங்களை தியாகம் செய்ய வேண்டும்’ என்று தெரிவிக்கப்பட்டது. கிழக்கில் சம்பூர் நிலம் அபகரிக்கப்பட்ட பொழுது ‘அபிவிருத்திக்காக நிலங்களை மக்கள் தியாகம் செய்ய வேண்டும்’ எனப்பட்டது. இங்கு முன்னெடுக்கப்படும் பாதுகாப்பு எப்படியானது? அபிவிருத்தி எப்படியானது? ஈழ மக்களின் நிலங்களை அபகரிக்க இப்படிப் பல்வேறு காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. ஏற்கனவே மனிதாபிமான யுத்தத்திற்காக இந்த மக்கள் அங்கங்கள் பறிக்கப்பட்டார்கள். காயங்கள் உண்டாக்கப்பட்டார்கள். உயிர்கள் பறிக்கப்படடார்கள். இப்பொழுது இந்த மக்களிடம் எஞ்சியிருப்பத நிலம் மட்டுமே. அந்த நிலத்திற்காகவே வாழ்வதும் போராடுவதும். அதையும் பறிக்கும் பொழுது இந்த மக்கள் எங்கு செல்லுவார்கள்? என்ன செய்வார்கள்?
வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சுவதைப்போல வந்தது இந்தச் செய்தி. 1499ஃ25 ஆம் இலக்க 2007 ஆம் ஆண்டு மே 30ஆம் திகதி வர்த்தமானியில் விசேட பொருளாதாரத்துடன் இணைந்த சம்பூர் அனல் மின்னிலையத்திற்கான நிலச்சுவிகரிப்பு பற்றிய அறிவித்தல் விடுக்கப்பட்டது. இந்தத் திட்டடத்தில் சுமார் 1700 ஏக்கர் நிலம் அபகரிக்கப்பட்டது. நிலத்தடி நீர், கடல் வளம், மண் வளம், மரங்கள் என்று அழகும் வளமும் கொண்ட சம்பூரின் வளத்தை குறித்த அனல் மின்னிலையம் பாதிக்கும் என்றே கருதப்படுகிறது. 530 குடும்பங்கள் வசிக்கும் சன நெரிசல் கொண்ட சம்பூர் இதில் நேரடியாகப் பாதிக்கப்படுகிறது. அருகில் உள்ள கிராமங்களுக்கும் இதனால் பாதிப்பு ஏற்படும் அபாயம் உள்ளது. மக்களை மனிதாபிமான அடிப்படையில் மீட்டு மக்களை மீள்குடியேற்றம் செய்வோம் என்று தெரிவித்த இலங்கை அரசு அந்த மக்களின் வாழ்வை வளத்தை அபகரித்திருப்பது என்ன வகையான மனிதாபிமானம்? சம்பூர் பகுதியை தமிழ் மக்களிடமிருந்து பறித்து அங்கு தமிழ் மக்களின் தாயகக் கோட்டபாட்டுக்கு எதிரான நடவடிக்கையை மேற்கொள்வதே அரசின் திட்டம் எனப்படுகிறது. தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் எதிர்ப்பின்றி அதை மேற்கொள்ளவே இந்தியாவுடன் ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.


மூதூரில் அகதிமுகா ங்கள்:-
தகரங்களுக்குள் தவிக்கும் ஒரு வாழ்வை இந்த மக்கள் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மூதூர் பிரதேசத்தில் உள்ள அகதிமுகாங்களில் தங்கள் சொந்த நிலத்திற்கே செல்வோம் என்றும் வாழ்வையே ஒரு போராட்டமாக்கிக் கொண்டு இந்த மக்கள் வாழ்கிறார்கள். தகரங்களால கட்டப்பட்ட நீண்ட கொட்டகைகளால் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன இந்த மக்கள் வசிக்கும் அகதிமுகாம். தகர்களாலும் தறப்பால்களாலும் பிரிக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு அறைகளிலும் குடியிருப்பத் தப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

வயல்வெளிகளுக்குள்தான் பட்டித்திடல் முகாம் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மழைகாலத்தில் அந்தக் தகரக் கொட்டகைகளினுள் வெள்ளம் நுழைந்து விடும்பொழுதும் அவற்றுக்குள்தான் மக்கள் வசிக்கின்றனர். இவைகள்தான் இயல்வான வாழ்வு ஒன்றைப்போல அனர்த்த கால முகத்துடன் ஒவ்வொரு முகாமும் காணப்படுகிறது.
இந்த முகாங்களில் பார்த்த குழந்தைகள் நமது அரசியல் துயரத்தை தமது முகங்களில் வெளிப்படுத்துகின்றனர். கூடுகளைப்போலிருக்கும் தகர வீடுகளுக்குள் இருந்து சில குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சில குழந்தைகள் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிலர் வாடிய முகத்தோடு குந்தியிருக்கிறார்கள். நிவாரண பொருட்களில் சமைத்த உணவை பசியோடு அள்ளி உண்டு கொண்டிருக்கும் பல குழந்தைகள் எதிர்காலம் குறித்த ஏக்கத்துடன் இருக்கிறார்கள்.எவ்வளவு காலத்திற்குத்தான் இந்க் குழந்தைகள் அகதிமுகாம் பிள்ளைகளாக வளர்வது என்ற ஏக்கமே அந்த மக்களின் நெஞ்சில் அனலால் கொதிக்கிறது. தமது ஊரை அறியாத தமக்கொன்று ஒரு வீட்டை அறியாத பிள்ளைகளுக்கு ‘சம்பூர் என்று எமக்கொரு ஊர் இருக்கிறது’ என்று தர்மார்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
சல்மான்குர்ஷின் கையெழுத்து
இலங்கைக்கு பயணம் ஒன்றை மேற்கொண்டிருந்த இந்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித் தனது பயணத்தில் ஒரு நிகழ்வாக சம்பூர் அனல்மின்னிலையம் தொடர்பான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்த்தில் கையெழுத்திட்டுள்ளார். சல்மான் குர்ஷித் சம்பூர் அனல் மின்னிலையம் தொடர்பில் எட்டு உடன்படிக்கைகளில் கையெழுத்திட்டார்.இலங்கை இந்திய கூட்டு யுத்தத்திற்கு பரிசாக சம்பூரை இந்தியாவுக்கு கொடுத்திருக்கிறது இலங்கை. தமது நிலம் தமக்குக் கிடைக்கும் என்று காத்திருந்த நிலையில் இந்தச் செய்தி இடிபோல விழுந்திருக்கிறது என்று சம்பூர் மக்கள் குறிப்பிடுகின்றார்கள். இந்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சரின் பயணம் வடக்கு கிழக்கு மக்களின் மேம்பாட்டிற்காக என்று இந்தியா சொல்லிக் கொண்டிருந்த நிலையில் அந்தப் பயணமும் தமிழ் மக்களின் நிலத்தை பறித்தெடுக்கும் பயணமாகவே அமைந்துவிட்டது. இருப்பதையும் புடுங்கிய கதையாக சல்மான் குர்ஷித்தின் இலங்கைப் பயணம் சம்பூர் அகதிகளை நிரந்தர அகதிகளாக்கியுள்ளது. சல்மான் குர்ஷித் ஒப்பந்த்தில் இட்ட கையெழுத்து அந்த சம்பூர் மண்ணின் குழந்தைகனை நிரந்தர அகதிகளாகக்கும் தலையெழுத்தாக்கிவிட்டது.
எப்பொழுது ஊர்?
சம்பூர் பகுதியில் அனல் மின் நிலையம் அமைப்பதற்கு உயர்நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. 2006ஆம் ஆண்டில் இடம்பெயர்ந்த நிலையில் இன்னமும் தாம் அகதி முகாங்களில் தங்கியிருப்ப்பதாகவும் தம்மை தமது இருப்பிடங்களில் குடியமர்த்துமாறும் கோரி சம்பூர் பிரதேச மக்கள் மனுவை தாக்கல் செய்திருந்தார்கள். இந்த மனுவுக்கு அனல் மின்னிலையம் அமைக்கும் அனுமதியை உயர்நீதிமன்றம் வழங்கியுள்ளது. அத்துடன் இடம்பெயர்ந்த மக்களை மீளக்குடியேற்ற துரித நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்றும் உயர்நீதிமன்றம் தெரிவித்துள்ளது. மாற்றிடங்களில் குடியேற வருமாறு பல தடவைகள் அதிகாரிகளால் அழைக்கப்பட்டபோதும் தமது சொந்த இடங்களே தமக்குத் தேவை என்றும் மாற்றிடங்களில் குடியேறமுடியாது எனவும் மக்கள் தெரிவித்தனர். எங்களை வேறு ஒரு நிலத்தில் குடியேற்ற வேண்டாம்! சொந்த நிலத்தில் மீள்குடியேற்றம் செய்யுங்கள் என்பதே சம்பூர் மக்களின் உறுதியான கோரிக்கை. உயர்நீதிமன்றமும் மக்களை மீள்குடியேற்றவே தீர்ப்பளித்துள்ளது.
புலிகளால் திருகோணமலை நகரத்திற்கும் துறைமுகத்திற்கும் பிறிமா ஆலைக்கும் மாத்திரமல்ல சம்பூர் மக்களுக்கும்தான் பாதிப்பு என்று சம்பூர்மீது யுத்தம் தொடுக்கப்பட்டது. அதற்கு முன்பு சம்பூரில் மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு நிம்மிதியோடு வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். அன்று தொடங்கிய யுத்தம்தான் சம்பூர் மக்களின் நிலத்தை பறித்தது. அதுவே சம்பூரில் அனல் மின் நிலையத்தை அமைக்கச் உதவியது. அதுவே இப்பொழுதுதான் இந்த மக்களை ஆபத்திற்குள் தள்ளியது.
கேந்திரமுக்கியத்துவம் வாய்ந்த முக்கியமான நிலப்பகுதி என்பதால் இந்த இடம் இலக்கு வைக்கப்பட்டது. அதை இந்தியாவிடம் கொடுத்தது கூட்டமைபபு எதிர்க்காது என்பதற்காகவே. தமிழர்களை சம்பூர் பகுதியிலிருந்து இல்லாமல் செய்யவும் அதை சிங்கள மயமாக்கி அபகரிப்பதுவும்தான் இதன் பின்னால் உள்ள திட்டம். இங்கு நில அபகரிப்புக்கு ஒரு சாட்டே அனல் மின் நிலையம். அதற்கு பாதுகாப்பாகவே இந்தியா. ஆனால் உறுதியாக போராடினால் மக்களால் எதுவும் முடியும். போராட்டம் என்பது எப்பொழுது தோற்றுப்போகாத எழுச்சி. போராட்டத்தின் வடிவங்களை காலத்திற்கு ஏற்ப மாற்றிகொண்டே போராடவேணும். போராட்டத்தின் அடிப்படையாக மக்களின் உன்னதமான உணர்வும் தர்மீக நியாயமும் இருக்கும்பொழுது அது வெல்லும். இன்றைக்கு வாழ்தலைத்தான் தங்கள் உக்கிர போராடடமாக மாற்றியிருக்கிறார்கள் சம்பூர் மக்கள்.
அகதி முகாங்களும் நிலப் பறிப்புக்களும் குழந்தைகளதைதான் அதிகம் பாதிக்கின்றன. இன்றைய அகதிமுகாங்களும் அரசியலும் இந்தக் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தைப் பாதிக்கப்போகிறது என்பே இங்குள்ள சனங்களின் துக்கம். ஊருக்குச் செல்வதை விட வேறு என்ன கனவு இருக்கிறது என்பதே இந்த மக்களின் கேள்வி. நிச்சயமாக இங்குள்ள ஒவ்வொரு மனிதர்களின் ஒவ்வொரு இரவுக் கனவுகளும் ஊர் பற்றியதாகத்தான் இருக்கிறது. ஊரில் வாழ்வது போல ஊருக்கச் செல்வதுபோல தினமும் இவர்கள் கனவு காண்கிறார்கள். தாம் காணாத ஊருக்குச் சென்று வசிப்பதுபோலவும் தமது ஊரிலுள்ள வீட்டில் விளையாடுவதுபோல, பள்ளிக்கூடம் செல்வது போல இங்குள்ள குழந்தைகள் உரிமையோடு கனவுகள் காண்கிறார்கள். குழந்தைகள் காணும் கனவுகள் நியாயமும்உன்னதமும் மிக்கவை.

செய்தி -தீபச்செல்வன்

நன்றி -குளோபல் தமிழ

 
 

கவிஞர் தாமரை

வணக்கம். கீழ்க்கண்ட செய்தியையும் நக்கீரன் இணைய தளப் பக்கத்தில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள தரவுகளையும் தயவு செய்து படித்துப் பார்க்கவும்.

சம்பூரில் காலாதி காலமாக வாழ்ந்த தமிழ் மக்கள் போருக்குப் பின் அவர்களது வாழ்விடங்களில் இருந்து துரத்தப்பட்டார்கள். சம்பூரில்இருந்து துரத்தப்பட்ட மக்கள் இன்னமும் தெருவோரங்களில் வாழ்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் வாழ்ந்த வாழ்விடங்கள் அழிக்கப்பட்டு அதில் இந்தியா, இந்திய அரச நிறுவனமான தேசிய வெப்ப ஆற்றல் குழுமமும்
(India’s National Thermal Power Corporation (NTPC) ஸ்ரீலங்கா அரசு சார்பாக இலங்கை மின்சார அவையும் அய்ப்பதுக்கு அய்ம்பது விழுக்காட்டில்  முதலீடு செய்யும். அமெரிக்க டொலர் 500 மில்லியன் செலவில் அனல் மின் உற்பத்தி நிலையத்தை கட்ட சிறிலங்காவோடு NTPC உடன்பாடு செய்ய இந்தியா அனுமதித்துள்ளது.

இந்த அனல் மின்நிலையம் அமைப்பதற்காக  500 ஏக்கர் காணியும் அதற்கு மேலாக  9,000 ஏக்கர் காணியும் அதியுயர் பாதுகாப்பு வலையமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தத் திட்டம் காரணமாக அங்கு வாழ்ந்து வந்த சுமார் 2,500 தமிழ்மக்கள் அவர்களது வீடு,வாசல், தோட்டம், துரவு போன்றவற்றில் இருந்து தெருக்களுக்குத் துரத்தப் பட்டுள்ளார்கள். சம்பூர் அனல்மின் திட்டம் சிறிலங்கா அரசாங்கத்தின் அரசியல் நோக்கங்களை நிறைவு செய்யும் முகமாக அமைக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்தத் திட்டத்தின் ஊடாக சிங்களக் குடியேற்றங்களை மேற்கொள்வதே அரசின் நோக்கமாகும். தமிழின அழிப்புக்கு இந்தியா எப்படியெல்லாம் துணைபோகிறது என்பதற்கு இது மற்றுமோர் எடுத்துக்காட்டு. தமிழ்மக்களது வாழ்வுரிமையை விட இந்தியாவுக்கு தொழிற்சாலைகளை கட்டி இலாபம் சம்பாதிப்பதே முக்கியமாகப் படுகிறது. தங்கள் வாழ்விடங்களில் இருந்து துரத்தப்பட்ட மக்கள் அனைவரும் அவர்களது சொந்த இடங்களில் மீள்குடியமர்த்தப்பட வேண்டும்.

இந்தியா மக்களைவிட இலாபமே மேல் என்று சொல்கிறது. உண்மையில் இந்தியாவுக்கு இந்தப் பகுதி அரசுக்கு உரிய காணி என்று சிறிலங்கா பிழையான தகவலைக் கொடுத்துள்ளது. கரியைப் பயன்படுத்தி மின்சாரம் உற்பத்தி செய்வது சுற்றச் சூழலுக்கு அபாயம் என்பதால் அவற்றை மூடி வருகின்றன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. எப்பாடு பட்டாலும் இந்த மின்னிலையம் கட்டப்படுவதை தடுக்க முயற்சி செய்யவும். தமிழ்நாடு மக்கள் மத்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்தாலே அது சாத்தியமாகும்.

http://nakkeran.com/Sampuridps.htm
 

அன்புடன்

 

நக்கீரன்
 


Pillayan washes hands off Sampur hot potato

October 23, 2010, 7:20 pm

By Shamindra Ferdinando (The Island)

Had the Lessons Learnt and Reconciliation Commission (LLRC) taken the controversial Indo-Lanka agreement on a joint venture for building of a 500 MW coal-fired power plant at Sampur into consideration, it may not have pressed Eastern Province Chief Minister Sivenesathurai Chandrakanthan aka Pillayan on the issue of the failure to resettle those displaced due to fighting at Sampur at the initial stages of the Eelam War IV, well informed sources said yesterday.

Pillayan who testified before the LLRC last Wednesday (Oct 20) said under questioning by the commission declared that he couldn’t be held responsible for the troubles of those displaced estimated at 6,000 persons as Sampur had been allocated for an important project launched by the governments of Sri Lanka and India.

He asserted that failure to resettle the IDPs couldn’t be considered a lapse on his part as the EP administration wasn’t responsible for the project.

One-time LTTE commander turned politician, who contested the first election to the Eastern Provincial Council on the UPFA ticket in May

2008 revealed that he had discussed the Sampur issue with President Mahinda Rajapaksa, though nothing could be done except provide the displaced with an alternative site.

Security forces on Aug. 28, 2006, launched offensive operations targeting Sampur and brought the town under their control on Sept. 4. Forces also retook adjoining Kaddaiparichchan and Thoppur areas.

Sri Lanka and India agreed on the Sampur project in December 2006 while fighting was raging in the Eastern Province.

China is building Sri Lanka’s first coal-fired project at Norochcholai on the North-western coast. President Rajapaksa gave the go ahead for the Norochcholai project despite protests by a section of the residents in the area led by the Catholic Church.

Since the end of the war, both India and China are engaged in several major projects in several parts of the country, particularly in the Northern and Provinces.

Sources said that the Norochcholai and Sampur projects would be of critical importance to meet the country’s growing demand for electricity in the wake of liberation of areas held by the LTTE.

Sri Lankan and Indian sources told The Sunday Island that the Sampur project was the first among a series of bilateral ventures launched in the Northern and Eastern Provinces.

The Sampur project would come up for discussion at the forthcoming meeting of the Indo-Lanka Joint Commission now likely to take place next month in Colombo.

A joint communiqué issued following President Mahinda Rajapaksa’s official visit to New Delhi from June 8 to 11, 2010, referred to the Sampur project. The communiqué said: "Indian Prime Minister Manmohan Singh and President Mahinda Rajapaksa were briefed on the progress in discussions between the National Thermal Power Corporation of India and the Ceylon Electricity Board of Sri Lanka on the establishment of a joint venture for building a 500 MW coal-fired power plant at Sampur (Trincomalee), incorporating environmentally friendly technologies, with the Government of Sri Lanka providing the requisite infrastructure support.

``The concerned parties have agreed to complete their discussions on the Joint Venture Agreement, the Power Purchase Agreement, the Agreement with the Board of Investment of Sri Lanka, the Implementation Agreement and other relevant arrangements within three months, so that the work on the project can commence without delay.

``The Sri Lankan side expressed its appreciation for the further concessionary line of credit of US$ 200 million afforded by the Government of India, to enable the Government of Sri Lanka to fulfill its commitments under the Implementation Agreement, including with regard to the construction of a jetty at Sampur and of transmission lines from Sampur to Habarana as also the initial equity of the Ceylon Electricity Board.’’


சம்பூரில் வாழ்ந்த 2,500 தமிழ்மக்கள்  துரத்தப்பட்டு தெருவோரத்துக்கு வந்துள்ளார்கள்.

இந்தியா அரசு தமிழ்ப் பகுதிகளின் மேம்பாட்டுக்கு 500 கோடி ரூபாயும்  வீடுகள் கட்டுதல் உள்ளிட்ட பணிகளுக்காக 1,500 கோடி ரூபாயை வட்டியில்லா கடனாக வழங்குகிறது என்ற செய்தி நல்ல செய்திதான். மேலெழுந்தவாறு பார்த்தால் அது தமிழர்களுக்கு நன்மை செய்வது போல் தோன்றும். ஆனால் மேம்பாடு என்ற போர்வையில் தமிழர்களுக்கு சொந்தமான காணிகள் வீடு கட்டுவதோ மின் அனல் நிலையம் அமைப்பதோ தமிழர்களுக்கு பாதகமாகவும் சிங்களவர்களுக்கு சாதகமாகவும் போய்விடும்.
அரசு  இந்திய அரசின் தேசிய அனல் சக்திக் கூட்டுத்தாபனமும், சிறிலங்கா மின்சார சபையும் இணைந்து திருகோணமலையில் 500 மெகா வார்ட் அனல் மின் உற்பத்தி நிலையத்தை அமைத்து வருகிறது. இந்தத் திட்டம் காரணமாக அங்கு வாழ்ந்து வந்த சுமார் 2,500 தமிழ்மக்கள் ௨௦௦௬ போரின் போது துரத்தப்பட்டு தெருவோரத்துக்கு வந்துள்ளார்கள். அவர்கள் முகாமில் கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். 

 சம்பூர் அனல்மின் திட்டம் சிறிலங்கா அரசாங்கத்தின் அரசியல் நோக்கங்களை நிறைவு செய்யும் முகமாக அமைக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்தத் திட்டத்தின் ஊடாக சிங்களக் குடியேற்றங்களை மேற்கொள்வதே அரசின் நோக்கமாகும். தமிழின அழிப்புக்கு இந்தியா எப்படியெல்லாம் துணைபோகிறது என்பதற்கு இது மற்றுமோர் எடுத்துக்காட்டு. தமிழ்மக்களது வாழ்வுரிமையை விட இந்தியாவுக்கு தொழிற்சாலைகளை கட்டி இலாபம் சம்பாதிப்பதே முக்கியமாகப் படுகிறது. தமிழக தமிழ் உணர்வாளர்கள் ஈழத்தமிழர்களுக்கு எதிரான இந்தியாவின் சதியைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
 


http://www.dinamalar.com/News_Detail.asp?Id=79815 

தமிழர் பகுதிகளில் மின் உற்பத்தி நிலையங்கள்: பார்லி விவகார இணை அமைச்சர் தகவல்

பழநி: ""இலங்கையில் தமிழர்கள் வசிக்கும் பகுதியில் மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் அமைக்க, மத்திய அரசு 500 கோடி ரூபாய் வழங்கியுள்ளது,'' என பார்லி விவகாரம், புள்ளியியல் மற்றும் கலாசார இணை அமைச்சர் நாராயணசாமி தெரிவித்தார்.

பழநி மலைக்கோவிலில் சுவாமி தரிசனம் செய்த அவர் கூறியதாவது: அரசு கிட்டங்கிகளில் உள்ள லட்சக்கணக்கான டன் அரிசி, கோதுமை போன்ற தானியங்கள் வீணாவதாக, சுப்ரீம் கோர்ட்டில் பொது நல வழக்கு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. விசாரித்த கோர்ட், தானியங்களை வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் வாழும் மக்களுக்கு இலவசமாகவோ, மிகக் குறைந்த விலைக்கோ வழங்க தீர்ப்பளித்தது. நாட்டில் 37 சதவீதம் பேர், வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் உள்ளனர். இவர்களுக்கு கிலோ மூன்று ரூபாய்க்கு அரிசி, கோதுமை வழங்க திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. இதை உணவு பாதுகாப்பு சட்டப்படி வரன்முறைப்படுத்த, காங்., தலைவர் சோனியா தலைமையில் குழு அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

மத்திய அமைச்சர்கள் மாநில மொழிகளில் பதிலளிக்கும் வகையிலான சட்ட திருத்தம் குறித்து, சபாநாயகர் தலைமையிலான குழு பரிசீலித்து வருகிறது. யுனெஸ்கோவால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட 22 புராதன சின்னங்களில், தஞ்சாவூர் பெரிய கோவிலும் ஒன்று. ராஜராஜ சோழன் ஆட்சியின் ஆயிரமாவது ஆண்டு விழா, செப்., 25, 26ல் தமிழக முதல்வர் தலைமையில் நடக்க உள்ளது. கோவிலைச் சுற்றிலும் உள்ள அகழிகளை தூர்வாரி, தெற்கு, வடக்கு பகுதியில் சுற்றுலாத் துறை மூலம் படகு சவாரிக்கு ஏற்பாடு நடக்கிறது. சேதமடைந்த மதில்சுவர் சீரமைப்பு, பூங்கா அமைத்தல், வாகன நிறுத்தம், பிரத்தியேக பஸ் ஸ்டாண்ட் போன்ற சீரமைப்பு பணிகள், 25 கோடி ரூபாய் மதிப்பில் கலாசாரத்துறை சார்பில் மேற்கொள்ளப்பட உள்ளது.

இலங்கையில் தமிழர்கள் வசிக்கும் பகுதியில் மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் அமைக்க, மத்திய அரசு 500 கோடி ரூபாயை இலங்கை அரசுக்கு வழங்கியுள்ளது. மேலும், வீடுகள் கட்டுதல் உள்ளிட்ட பணிகளுக்காக 1,500 கோடி ரூபாயை வட்டியில்லா கடனாக வழங்குகிறது. இவ்வாறு நாராயணசாமி கூறினார்.


 

SAMPUR POWER PLANT WORK TO START IN JANUARY

By Hemanthi Guruge

The Ministry of Power and Energy said yesterday that it was planning to start the construction work of the Sampur power plant from next month, Ministry sources said.

The Ministry spokesman said the Sampur coal power plant was the second coal power plant in Sri Lanka and 1000MW would be added to the national grid. In the first stage 500MW would be added to the national grid and the other 500MW would be added with the completion of the second stage.

The construction was estimated to cost US$ 500 million and would be a joint venture between the Ceylon Electricity Board and the state owned Indian company National Thermal Power Corporation.

The construction work of the power plant would be carried out by the Indian company under the supervision of the CEB.

The government was expected to be adding around 1900MW to the National Grid from the Sampur and Norochcholai coal power plants and it would help to reduce the usage of thermal sources, he said.

The Ministry of Power and Energy was planning to complete the construction work of the Sampur Coal power plant by 2013.

Sri Lanka and India had signed a bilateral trade and construction agreement on the Sampur coal power plant last year, he said.

The Minister of Power and Energy W.D.J Seneviratne had held discussions with the Indian High Commissioner in launching the construction work of the power plant. 


இந்திய அரசின் தேசிய அனல் சக்திக் கூட்டுத்தாபனமும், சிறிலங்கா மின்சார சபையும் இணைந்து திருகோணமலையில் 500 மெகா வார்ட் அனல் மின் உற்பத்தி நிலையத்தை அமைத்து வருகிறது. இந்தத் திட்டம் காரணமாக அங்கு வாழ்ந்து வந்த சுமார் 2,500 தமிழ்மக்கள் துரத்தப்பட்டு தெருவோரத்துக்கு வந்துள்ளார்கள். அதில் ஒரு பகுதியினரே மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் கீரிமுட்டி என்னுமிடத்தில் உள்ள முகாமில் கடந்த இரண்டரை ஆண்டுகளாக தங்க வைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

சம்பூர் அனல்மின் திட்டம் சிறிலங்கா அரசாங்கத்தின் அரசியல் நோக்கங்களை நிறைவு செய்யும் முகமாக அமைக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்தத் திட்டத்தின் ஊடாக சிங்களக் குடியேற்றங்களை மேற்கொள்வதே அரசின் நோக்கமாகும். தமிழின அழிப்புக்கு இந்தியா எப்படியெல்லாம் துணைபோகிறது என்பதற்கு இது மற்றுமோர் எடுத்துக்காட்டு. தமிழ்மக்களது வாழ்வுரிமையை விட இந்தியாவுக்கு தொழிற்சாலைகளை கட்டி இலாபம் சம்பாதிப்பதே முக்கியமாகப் படுகிறது. தமிழ் உணர்வாளர்கள் ஈழத்தமிழர்களுக்கு எதிரான இந்தியாவின் சதியைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.


Moothoor IDPs relocated against their wish in Ki'liveddi

[TamilNet, Wednesday, 17 June 2009, 01:25 GMT]


Sri Lanka police forcibly took away 224 Internally Displaced Persons (IDPs) from Moothoor in Trincomalee district presently staying in Kirimuddi refugee camp in Batticaloa district, against their wish, to be relocated in Ki’liveddi in Trincomalee district, Tuesday noon, sources in Batticaloa said. UNHCR representatives, representatives of NGOs besides government officials were present during this incident, the sources added.

There were 224 persons of 58 families taken to Ki’liveddi Tuesday morning in ten buses across Verukal river to Ki'liveddi.

Sri Lanka government had instructed Batticaloa Government Agent (GA) to close the Kee'rimuddi refugee camp and relocate the IDPs to Ki’liveddi.

2500 persons of 750 families displaced due to Sri Lanka Army (SLA) occupation of their villages in Moothoor East have been languishing in eleven refugee camps in Batticaloa district for more than two and a half years.

The refugees had refused to be relocated to Ki’liveddi though the government officials had warned that their relief assistance would be stopped if they fail to comply with their orders.

When the situation became uncontrollable the officers sought the help of the police to take away the IDPs forcibly.

The police entered the shelters of the IDPs and forced them into the buses with their belongings.

Batticaloa GA has made arrangements to close the refugee camps in Pazhachchoalai, Kee'rimuddi, Maavadiveampu and to relocate the IDPs in the camps to Ki'liveddi.  


Remembering Mutur, 2006

The continuing saga of war and peace in the East

Cont. from yesterday.

Coalition of Muslims and Tamils for Peace and Coexistence (CMTPC)

‘Liberation’ has not brought an end to security threats to the civilian populations, especially for Tamils. The goni billa (hooded ghost) has returned. In search operations in Trincomalee there is often a figure, wearing a hood, whose job it is to identify suspected LTTE members and supporters. With just one nod an individual becomes a suspect. The returnees to Eachalampattu transported via Vaharai had to undergo this goni billa treatment. At the Verugal crossing, a hooded man sat in a building identifying mostly young men who were then taken into the building where they were interrogated, photographed and then released. While the security forces need to conduct their security and surveillance work to prevent LTTE infiltration, for the affected civilian population the sense of fear and insecurity is intense. There are reports of human rights violations from Western Batticaloa including killings of civilians. In one incident a woman was killed and her chest had multiple stab wounds. The fighting is over we are told, but the spectre of insurgency continues to haunt the people of the Eastern Province.

Land of milk and honey: Militarization of the state and territory

The promised freedom of liberation rings false as new configurations of political alliances are being formed, replacing the dominance of the old, that of the LTTE in particular. The new alliance of the government and the Karuna faction is militaristic in character. Civil administration in the region is characterized by the high percent of military personnel holding important positions within it. To begin with, the Governor of the Eastern Province is Rear Admiral Mohan Wijewickrema. The current GA too is from the Armed Forces, Major General (Retired) T.T.R. De Silva. There is a proposal for a mandatory military or police presence in village development committees. One might argue that, in fairness to the government, the current security situation demands a military scrutiny of civil administration; but militarization of civil administration will have grave short and long term repercussions.

If the State fails to recognize the sense of fear and discrimination it is creating among the people it will drive the Tamil population straight into the arms of the LTTE. The people in the region are discovering for themselves the implications of these moves. Subsequently on the 18th of July, the state run television, which has become, at the moment, purely a voice of propaganda for the government, in its programme, ‘Medayamata pera,’ ran a story claiming that one particular D.S. was the only one among the District Secretaries not following the President’s orders. There is widespread rumour that this D.S would be replaced by a Sinhala person, lending credence to the belief that these events are being orchestrated by the government to turn the region into a Sinhala dominant area, serving the interests of the state. Such steps to ‘Sinhalize’ the administration coupled with the moves to militarize civil administration are greeted by minority communities with a great deal of trepidation. These crude attempts at colonizing administration, with military personnel and others serving the interests of a partial and biased state are going to prove counter-productive for the state as it will pit minority communities against its control and persuasion.

In the east, the minority communities, particularly the Tamil and Muslim communities are under siege from the military apparatus of the TMVP. The TMVP has not only taken over the LTTE’s political offices in the East but has also been given the licence to carry guns, which they tout openly, terrorizing the civilian population in their own efforts at ‘governance,’ through force and through taxation. The snarling tiger symbol might have been replaced by a singing fish, but the Tiger has not changed its stripes. Karuna, like the LTTE, continues to engage, in the heinous practice of child recruitment and other human rights abuses. It is widely alleged to be involved in murders in the region and elsewhere. Rumours abound of the splintering and re-uniting of factions of the Karuna Group, in fact re-tracing the steps of the divisive and brutal Tamil militant groups that preceded it, increasing fears of further blood shed and internecine warfare.

Civilians are forced to pay ‘tax’ to TMVP representatives who demand that no one should speak about it, especially to other TMVP members. The local TMVP representatives act like war lords, without any mechanism to ensure accountability. It is reported that members of the TMVP will also take on the task of policing the East both officially and unofficially. This contradicts the government’s avowed commitment to restoring democracy and re-enfranchising its people. The government may need the assistance of Karuna to keep the LTTE out. It may have used the Karuna Group to flush the enemy out; in the meantime, Karuna may be dependent on government forces for his survival. Such a deadly struggle for survival and security, waged over the heads of ordinary people, does not bode well for democracy in the region at all. In this climate of repression and military dominance, one has little hope that the Karuna group will shed its ‘stripes’, and contest the election with a commitment to transform itself into a legitimate democratic body.

The elections to come will be the ultimate test for the government to prove its commitment to the restoration of normalcy, democracy and peace. But we fear. We fear a repetition of the 2004 general elections where candidates and supporters were intimidated into submission or were killed. For the Muslim community, the elections may mean facing the ‘wrath’ of yet another Tamil politico-militant group, determined to assert its hegemony in the east. Currently, the TMVP is trying to demonstrate its strength by assisting Tamils to resettle and relocate, including in areas where ownership is contested between the Tamil and Muslim Communities such as the Aryampathy D.S. division. There has been little response from Muslim politicians who fiercely defend the government in public and whisper their fears in private. Post-liberation housing and resettlement could well become the arena for conflict between the three ethnic communities as the State, Armed Groups and Ministers, all, allegedly try to assert the different communities’ claims to land.

Tigers and Lions: The prognosis for peace

The violence in the East is not over yet. The LTTE has withdrawn, into their pockets of jungle and into the civilian population, after creating all the damage they can. All the communities of the East fear the havoc they could wreak in their attempts to demonstrate their strength and destabilize the East. The killing of the Eastern Provincial Secretary Herath Abeyweera was a show of their continued presence and a clear signal to all those purported ‘collaborators’ with the state. Thwarted and cornered, its only weapon is that of striking out at the civilian populations in the east in order to create both instability and to exacerbate ethnic hostility. And on the ground, people continue to experience various violations. We continue to fear. For a movement that is weak, its power lies solely in its capacity to create instability and cause further suffering to the people.

But the dominant feeling of insecurity has multiple origins and arises partly from the collapse of responsible and accountable governance as well. When the government unabashedly indulges in defensive and misleading accounts, the trust one would normallyplace on responsible state agencies is severely undermined. On June 28th, four Muslims were killed in Polonnaruwa (Palliyagodelle) reportedly by the army. The Media Centre for National Security initially claimed that they were LTTE cadres and displayed their bodies, alongside suicide capsules and weapons. Later it released a story claiming that these four Muslim persons had been killed by terrorists. Nothing more was heard of the (four or eleven) dead LTTE cadres. Similarly, on May 13th, the Buddhist priest of Sri Pabbattharamaya temple, Ven. Handungamage Nadadarathane Thero Moraweva was shot dead which was condemned by the President and the National Bhikku Front.. Again, nothing more from the President or from other state agencies.

Majoritarianism and Hegemony:

The quest for land

We narrate not only to remember; but to make sense of what is happening in the east today and in the entire country. The ethnic conflict is taking on a new form on the ground in the East as ethnic polities contest ownership of the land. The State stands accused of its Sinhala nationalist agenda through its approach to the land issue under cover of development, national security and protecting the environment and cultural heritage.

Sampur has been declared a High Security Zone, out of bounds for civilians. There is no resettlement in the area. The residents are awaiting news of their fate, as it is still unclear as to whether they will all be denied the right to resettle in their homes and reclaim their property or be forced into new locations such as Raalkulli. A Government that claimed to fight a war to liberate the Tamil people from the yoke of the LTTE seems to have forgotten its own avowals; its motivation for liberation seemingly lies in consolidating its own rule. The cruel fate of the people of Sampur, who are still waiting to claim their right to return and re-build their lives makes clear that the Tamil people will not find the security and justice they seek under this current administration which has blatantly disregarded their rights, wishes and needs.

Coalition of Muslims and Tamils for Peace and Coexistence in the East (CMTPC)

The coalition of Muslims and Tamils is a Sri Lanka based organization-comprising Muslim and Tamil identified persons who as a general principle are committed to pluralism and social justice in all its forms. Specifically, we are committed to the peaceful coexistence of Muslims and Tamils in the country, particularly in the north and east, and to a just and equitable solution to the ethnic conflict.


 

Although the thermo power plant only requires 500 acres of land, Mr. Nageswaran said, a high security zone (HSZ) is established covering 9000 acres.

Dear Thamilians and Media friends in TN                             

Over 6000  internally displaced people (IDPs) from the east are still in camps. Sampur, Muttur east, has been  selected by the government for a coal power plant. been declared a High Security Zone, out of bounds for civilians.  

The cruel fate of the people of Sampur, who are still waiting to claim their right to return and re-build their lives makes clear that the Tamil people will not find the security and justice they seek under this current administration which has blatantly disregarded their rights, wishes and needs. The Sinhala government has  established  high security zone (HSZ)  in  their ancestral lands, The Welfare Association for IDPs from Muttur East (WAIM) has expressed shock over government decision to establish the HSZ to build  a thermo power station to be built by India.

WAIM president, K Nageswaran, told BBC Sinhala service, Sandeshaya that over 1600 families were displaced from Sampur during the conflict.

“These people were cultivating over 3500 acres of paddy filed and there are over 600 acres of residential land in this area,” he said.

            These people have lived here for over 2000 years. We have also raised this issue with the Indian government
 

TNA parliamentarian

Although the thermo power plant only requires 500 acres of land, Mr. Nageswaran said, a high security zone (HSZ) is established covering 9000 acres.

“We urge the authorities to give our land back at least in areas other than where designated for the power plant,” he said.

A parliamentarian representing the area said that nearly 7000 people have lost their ancestral lands as a result of government establishing the HSZ.

“These people have lived here for over 2000 years. We have also raised this issue with the Indian government,” K Thurairetnasingam, MP, told BBC Sandeshaya.

APPARENTLY INDIA WHICH THE THAMILS  NOW CONSIDER THEIR ARCH ENEMY HAS IN THE NAME OF INVESTMENT   HAVE PUT PROFITS OVER THE LIVELIHOOD OF POOR  THAMILS.    


                                                                                                                                                           

September 16, 2009


Mrs. Nirupama Rao
Secretary Ministry for External Affairs
South Block, Raisina Hill,
New Delhi – 110011
India.

Free the over 280,000 Thamil civilians are locked up in open prisons 

Dear Mrs. Nirupama Rao

As you are aware the Rajapakse government claimed that the war against the LTTE is not a war against the Thamil people. It further  claimed that there were no military operations, but only  "humanitarian operations" to "liberate the Thamils people from the yoke of the LTTE."  But,  ‘Liberation’ has not brought an end to enforced disappearances, execution style killings (CHANNEL 4 VIDEO) abductions, rape, arrests and other human rights abuses against  Thamil civilians.  
 

The dominant feeling of insecurity has multiple origins and arises partly from the collapse of responsible and accountable governance and the undermining rule of law. For example, the lawyers who appeared for the late Lasantha Wickrematunga, Chief Editor of Sunday Leader, were described as "black coated terrorists" and their photographs published in the Defence Ministry web site to intimidate them! 

The international community, including India for geo-political interests, fell for Mahinda Rajapakse’s Goebbelsian style propaganda hook, line and sinker. Instead of liberation,  Thamil people are being interned in concentration camps without adequate food, water, medicine and shelter. Their  freedom of movement has been cruelly denied.  

Recent Northeast monsoon rains washed the tarpaulin camps and left the inmates high and dry.  Soon the monsoon rains will lash with full force and their plight will be made worse. 

As you are further aware the Rajapakse government had denied access to the camps to -

1) Independent media

2) Diplomats

3) INGOs like ICRC, WFP

4) Opposition MPs, notably Thamil National Alliance MPs

 There is a strong perception  that India is complicitious  in the genocidal war against the Thamils and denial of their fundamental rights.

 A total of 43 media personnel have been killed since Mahinda Rajapakse assumed power.  The majority of them Thamils. Of the 11 journalists killed during the same period  9 are Thamils.

India has spoon fed a poisonous snake in the form of Rajapakse government. Very soon the chickens will return home to roost. Your predecessors in office have offered wrong advice to senior Ministers of the Indian Government. The Indian government is guilty of aiding and abetting the military invasion and occupation of Thamil Homeland. 

Meanwhile, India is going ahead with the construction of a coal fired Thermal plant in Sampur after chasing villagers out of their homes. Sampur has been declared a High Security Zone, out of bounds for civilians. The SEZ consists of a land area of 675 sq. kms (260.5 sq.mls) that would effectively prevent Thamils who fled Muthur East and Sampur in 2006 returning to their homes. Over 6000 Thamils are affected as a result of the HSZ. This is ethnic cleansing by decree!

It is morally wrong for India to build the country’s proposed second coal power plant in Sampur, the site originally proposed by Sri Lanka, partners in the joint-venture. In May this year the Ceylon Electricity Board (CEB) and India’s National Thermal Power Corporation (NTPC) have signed an agreement to build the coal power plant amidst handshakes by bureaucrats. The proposed 500MW plant, estimated to cost US$500 million, is expected to be completed in 2012. Apparently, India is placing profits before human rights of Thamils.  

The cruel fate of these people of Sampur, who are still waiting to claim their right to return and re-build their lives, makes clear that the Tamil people will not find the security and justice they seek under this current administration which has blatantly disregarded their rights, wishes and needs.

I am appealing to you to address the concerns of the IDPs and take concrete action to free them from the torture camps and settle them in their original homes. With regards.



Yours sincerely,

  

Veluppillai Thangavelu
President


 This Report is from High-Flying Centre of Pakiasothy Saravanamuttu.......  spns

 From: Centre for Policy Alternatives (CPA) [mailto:info@cpalanka.org]
Sent: September-07-09 7:49 AM
To: canute@rogers.com
Subject: [PR] Release of report –

 'Trincomalee High Security Zone and Special Economic Zone, September 2009'
Release of report - 'Trincomalee High Security Zone and Special Economic Zone, September 2009'

7th September 2009, Colombo, Sri Lanka: The Centre for Policy Alternatives’ (CPA) latest report ‘Trincomalee High Security Zone and Special Economic Zone, September 2009’ brings to the fore critical issues of national security, development and the fundamental rights of the citizens.

The report highlights the significant dividends obtained from the reduction of the High Security Zone (HSZ) including civilians return to their homes and land. Though some returns have taken place, the report highlights that there still remain over 6000 Internally Displaced Persons (IDPs) who are unable to return to their land as a result of the HSZ. The issues raised in this report are timely given the ongoing discussions on resettlement, relocation, reconstruction and development for the North of Sri Lanka.

Download the full report here - http://bit.ly/cpareport

Questions remain as to why a large area of land is needed as a HSZ, especially in light of the military defeat of the LTTE in May 2009. As the report highlights, there are no signs that the HSZ will be further reduced. Instead the Government is increasingly referring to the area as an exclusive Special Economic Zone (SEZ) and is already in the process of establishing a coal power station. As a result of the HSZ and SEZ, thousands of IDPs are displaced and dispossessed of their land which they have resided in for decades, if not centuries. The CPA report highlights the lack of information available to the affected populations and lack of transparency of Government plans for the area. The manner in which this issue has been dealt with raises serious questions regarding the Government’s commitment to due process and respect of the fundamental rights of its citizens, in addition to the role of humanitarian agencies in assisting the Government in this questionable relocation process.

CPA has presented policy alternatives, mounted a legal challenge through a fundamental rights case and critiqued the HSZ and SEZ in Trincomalee since 2007. The present brief is an update of the status of the HSZ, the situation of the IDPs from the HSZ who remain displaced and on the implications of the HSZ and SEZ. It is based on four field visits undertaken in 2009, two to Trincomalee and two to Batticaloa where discussions were held with government officials, humanitarian actors, donors and affected communities.

The Centre for Policy Alternatives (CPA) was formed in the firm belief that there is an urgent need to strengthen institution- and capacity-building for good governance and conflict transformation in Sri Lanka and that non-partisan civil society groups have an important and constructive contribution to make to this process. The primary role envisaged for the Centre in the field of public policy is a pro-active and interventionary one, aimed at the dissemination and advocacy of policy alternatives for non-violent conflict resolution and democratic governance. Accordingly, the work of the Centre involves a major research component through which the policy alternatives advocated are identified and developed.

For more information, please visit http://www.cpalanka.org

  (S.B. Dissanayake is not a saint but his conviction smacked of political bias. A pliant Chief Justice handed over an overtly harsh judgment to please the then president Chnadrika Kumaratunga who appointed him to the bench)

 http://www.lankanewspapers.com/news/2008/1/23907_space.html

Mutur and Sampoor: Ethnic cleansing in the name of security
Wednesday, 23 January 2008 - 3:20 AM SL Time

The Sri Lankan Army invaded Sampoor and surrounding villages in Moothoor East on September 2006. Over 40,000 Tamil civilians were displaced and went south to Verugal and Vaharai. The Rajapakse regime orchestrated a jubiliant victory celebration of Sampoor as well as later the East. What is not realised is that this `victory` is in reality a great crime against humanity.

On 30 May 2007, the Government of Sri Lanka gazetted Regulation No. 2 of 2007 in Government Gazette Extraordinary No: 1499/25 which declared Muthur-East / Sampoor a High Security Zone (HSZ) (see map alongside).

What exactly is this HSZ? HSZs are vast areas of land in the Tamil homeland that have beenconfiscated by the Sri Lankan military over the last three decades after evicting the Tamils who had been living there for many generations. These are used by the Sri Lankan military, and the GoSL refers to them as HSZs. These areas are more accurately called military zones (MZ). These MZs have been the cause of great insecurity - not security - for the Tamil people, but are referred to by the GoSL by the very oxymoronic phrase `High Security Zones.`

The latest declaration of an MZ in Mutur-East in the Trincomalee district, mentioned above, will confiscate private land from the Tamils who were displaced from their homes by indiscriminate shelling and bombing in late 2006. This confiscation of lands is taking place while the owners are languishing in refugee camps in appalling conditions. Thousands of Tamil families, who have been historical inhabitants of several ancient Tamil villages in this area of Muthur, will be affected by this latest declaration.

It is very revealing to note the census statistics taken in 1881 for this newly declared MZ. This MZ area was then known as Kottiarpattu AGA Division. According to the 1881 statistics, there were 3027 Tamils, 1673 Muslims, 38 Veddas, 13 people of European descent and 11 Sinhalese in this MZ. There can be no doubt that this area is a Tamil and Muslim area. Despite this historic inhabitation by Tamils, even the Members of parliament for this area were not consulted before making the MZ declaration.

The declared MZ in Muthur-East covers half of the present Muthur Divisional Secretariat, which is 179.4 square kilometers in territory. Thus the confiscated area covers 90 square kilometers, which is a very large area. The GS divisions within the declared MZ and the population from these divisions are listed in the Table above. In these villages there are 19 schools, and one of them is Chenaiyoor Central College which is the most leading educational institution in the entire Muthur area. In these 19 schools, several thousands of children, according to my information approximately 5000 to 6000 children, are being educated. In this area, which is supposed to be declared as a high security zone, 18 Hindu Temples and one Methodist Church are situated.

There have been recent efforts to claim a stone quarry site, the hill area of 3rd mile post in Jabal Nagar, by the archaeological department, despite the fact that this very archaeological department had, twice in the past, carried out investigations and found nothing to prove by way of any existence of ancient Buddhist ruins. While the state is seemingly concerned about preserving `ancient` history, the livelihood of people currently living in the region, of around 400 Tamil and Muslim families in Mutur, is being destroyed. There are also plans underway to settle some Sinhala families on a land that was allocated for about 60 tsunami-affected families of Mutur. `Emergency Architects` were given the contract to build houses in this area, but we hear that 2 ½ acres of this land called `theatre land` has been fenced off and claimed by a group of Sinhalese, who had not been affected by the tsunami, with help of military, police and a Viharathipathy.

In December 2007, 25 Sinhalese families were settled in Kadatkaraichenai, the so called High Security Zone where Tamil villages were emptied.


 

They live in hope to go home one day

It’s a daily struggle for these families displaced from Trincomalee and living in a welfare centre in Batticaloa since 2006

Anthony David and Chris Kamalendran reporting from Batticaloa

SATHURUKONDAN, Batticaloa: The bright sun reflecting on the zinc roofed row of tents, displaced persons cramped in small tents and women queued up waiting to collect water around a plastic tank—these are some of the common scenes at a welfare centre here meant for refugees displaced more than two years back.

They live on dry rations provided to them by non governmental organizations under trying conditions, eagerly awaiting to return to their homes far away in the Trincomalee district. However they have been told they would have to wait for months before suitable land to resettle them is found.

They have been told that their original land has been taken over by the government for development work and would have to be provided alternate land. “I was a rice mill owner in Sampoor and now I am living in this refugee camp with my family. I work as a labourer on a road project earning Rs. 500 a day. But I don’t have work throughout the month,” 52 -year-old Ramapillai Yogeshwaran, in the welfare centre said.

“We have not been given a date for our return or any indication where we would be resettled. Some of our friends who were displaced have gone back to Trincomalee, but they too are still living in welfare centres,” he said.

Yogeshwaran is one among some 6,000 people yet to be provided alternative land or accommodation in Trincomalee after the government acquired their lands on the grounds of declaring the area a High Security Zone or installing the coal power project to be put up with Indian assistance.

His family along with thousands of others left their homes as the security forces launched their operations to recapture a part of the Trincomalee district in April 2006, expecting to return to their villages and resume their livelihood. But, with almost a year being completed after the government declared that the eastern province has been liberated, some are still languishing in welfare centres with no indication when or where they would be resettled.

Life is becoming harder for these people in welfare centres. Some of the NGOs running these camps have already warned that sooner or later they would have to withdraw assistance due to lack of funds. Each family member is entitled to five kilos of rice, 300 grams of lentils and 800 grams of sugar fortnightly while five other items weighing a kilo plus onions, potatoes, green chilies and vegetables are provided on a weekly basis.

But, it is a struggle for many families who need finances for their school-going children. One of the main problems is that the men do not have sufficient employment opportunities in the area on a regular basis.

“The children do not have proper educational facilities while we do not have sufficient money for books and stationery items,” Parwathi Thangamani said. Many of those displaced were farmers or fishermen back home and now they lack regular employment that brings a steady income.

Some who fled their homes to welfare centres in Batticaloa faced harrowing experiences. Some of those who were injured in the process of fleeing are still undergoing medical treatment.

One of them is 16-year-old Alahendran Vathanaraja, who sustained injuries to his neck and throat in a shell attack. He still has to attend the clinic at the Colombo National Hospital after being hospitalised there for about seven and a half months.

“We travelled for 45 days on foot before we reached an army-controlled area,” he said. Whenever those in the welfare centres raise the issue of resettlement with politicians or other officials they are told that the resettlement process would be completed as soon as possible.

Meanwhile Resettlement Minister Rishard Bathiyudeen told The Sunday Times that the government has identified alternate lands for the people who originally lived in the proposed coal power project area.
“I am visiting Trincomalee tomorrow. Almost 75 per cent of the displaced people from Trincomalee have returned to the district, but most of them are yet to be resettled and we will do so only with their written consent. We will not force anyone to return to any particular area,” he said.

He added that another group of displaced people were returning from Batticaloa tomorrow and that the process would continue. “The delay in resettling persons from Trincomalee is that they want to return to their original villages which have now been taken over for the coal power project,” the Minister said.

The displaced living in the camps also are worried that the Indian government that is involved in the coal power project and had not looked into the problems of the displaced.

A school in a tent

Two students at the welfare centre who are struggling to carryon with their own education are however conducting a pre-school inside a tent for the younger inmates.

Rasamanikkam Rouusaya, 21 and Sivarasa Thevavadani, 21, both from Sampoor completed their Advanced Level examination in 2006 while they were in a welfare centre in Trincomalee and have now registered for an external degree at the Batticaloa university. During the morning hours they conduct a pre-school for 15 children at the welfare centre run by the SevaLanka Foundation. They also help the NGO to maintain records of displaced persons and the dry rations distributed.

During the weekends they travel to Batticaloa to attend classes for the degree. Both of them want to be teachers, and are yearning to return to their homes in Trincomalee.

Resettlement saga: What the officials say

The resettlement process of families that were displaced from Mutur in the military operations of April, 2006 will be completed within three weeks in areas that don’t come under the High Security Zone (HSZ), Trincomalee district secretariat sources said.

Families from the four Grama Sevaka Niladhari Divisions- Sampoor West, Sampoor East, Koonitheivu, and Kadatkaraichchenai in Mutur east will not be resettled in these same areas as they now come under the HSZ. Instead they will be relocated in areas identified in the villages of Pallikudiruppu and Ralkuli, the sources said.

Already 1,738 members of 534 families have been resettled in three GN divisions-Ralkuli, Kaddaiparichchan South and Pallikudiruppu Of them 503 members of 160 families have been resettled in Ralkuli GN division, 501 members from 136 families in Kaddaiparichchan South GN division (Amman Nagar-246 family mmbers from 85 families and 253 members from 51 families in Arafat Nagar) and 734 members from 238 families in Pallikudiruppu GN division (102 members of 34 families in Srinivasapuram, 132 members from 45 families in Thanganagar, 40 members from 12 families in Sinnakulam, 44 members from 13 families in Iththikulam and 416 members of Pallikudiruppu).

Meanwhile 3378 members from 1027 displaced families have been sheltered in three welfare centres in Killiveddy, Pattithidal and Manalchenai. Of them 2268 members from 683 families are sheltered in the Killiveddy welfare centre, 902 members from 276 families in the Pattithidal welfare centre and 206 members from 88 families in the Manalchenai centre.

Majority of those sheltered in these three welfare centres were from villages in Mutur east that now come under the HSZ.

A plea to two leaders

The displaced people from Mutur have appealed to President Mahinda Rajapaksa and Indian Prime Minister Dr. Manmohan Singh to reconsider the decision to put up a coal power plant in the Sampoor area.

In a letter to President Rajapaksa the Displacd People’s Welfare Society located in Batticaloa has appealed to reconsider the decision to handover the four selected villages to the Indian government for the project, find alternate land and resettle them in their villages.Pointing out that they were permanent residents of the villages of Kadatkaraichchenai, Sampoor East, Sampoor West and Koonitheivu in the administrative district of Trincomalee they said they have been however living as displaced people since April 2006.


 

June 29, 2008

Prime Minister Dr. Manmohan Singh  
South Block, Raisina Hill,  
New Delhi,India -110 011.  
 
India putting profit before people by building a Thermal  Power plant at ethnically cleansed Sampur by decree

Dear Prime Minister Singh,  

We wish to invite your attention to the letter addressed to you by the Muthur Displaced People’s Welfare  Society  recently. The letter explains the trials and tribulations faced by the displaced people of Muthur east, especially Sampur.  The letter, inter-alia, highlights the following:

"The villages mentioned above have been our ancestral homes for the last two centuries. All the residents of these villages are Tamils. We have been able to build sustainable livelihoods, engage in paddy cultivation and cattle rearing. The land here is fertile and there is an ample water supply.

"Due to severe fighting in the area of Sampoor in 2006 we were forced to vacate our lands and become displaced persons in Batticaloa district where we temporarily reside. It is now two years since we were displaced and we are still living in camps where the conditions are severe.

“Recently we have heard distressing news and we have been made to understand that we will not be allowed to resettle instead we will be moved to places far away from our ancestral villages. We have also heard that the land in these selected sites are not suitable for carrying out our livelihoods as the land is infertile, there is inadequate pasture land and the water supply is unreliable.

"We have also been made to understand that the Government of Sri Lanka has entered into an agreement with your Government for the development of the area where our villages are found.  If this is true, the Government of Sri Lanka will be inflicting the worst type of injustice on us.”

To recap,  GoSL issued an Extraordinary Gazette notification on June 16, 2007 declaring Muthur East and Sampur as High Security Zone. Through the same Gazette notification a Special Economic Zone (SEZ) under the Board of Investment Law was created. The SEZ consists of a land area of 675 sq. kms (260.5 sq.mls) that would effectively prevent Thamils who fled Muthur East and Sampur in 2006 returning to their homes. This is ethnic cleansing by decree!

It is a surprise India has agreed to build the country’s proposed second coal power plant in Sampur, the site originally proposed by Sri Lanka, partners in the joint-venture. In May this year the Ceylon Electricity Board (CEB) and India’s National Thermal Power Corporation (NTPC) have signed an agreement to build the coal power plant amidst handshakes by bureaucrats. The proposed 500MW plant, estimated to cost US$500 million, is expected to be completed in 2012.

Right from day one the Thamil National Alliance (TNA) has raised political and environmental objections to this project.  The TNA accused the GoSL of having a hidden agenda to permanently evict Tamils from the Muthur east region. About  30,000 Tamils covering were forced to leave the southern Trincomalee region when the military launched a major operation in 2006 to capture the area. While a section of the people evicted have returned to their homes 17, 000 Thamils living in 23 villages in east Muthur have been prevented from re-settling by the GoSL 

The plant is being built on land belonging to Thamils who are teetering on the brink of disaster having been forced out of their ancestral homes and denied re-settlement. It has cast a pale of gloom over an already distraught people.  Indian government has dismissed the objections raised by the TNA by waive of a hand. Obviously India is putting profit and its strategist interests above people.

Recently when the President of France Nicolas Sarkozy visited India, you raised the issue of ban on wearing turbans - a matter of pride and honour to
Sikhs - in French schools. While we appreciate your concern about your religious practices we are at a loss why India should callously disregard the wishes of the poor displaced Thamils. Obviously, India does not care about the fate of Thamils as history shows. 
.We will be less than honest if we say we are not incensed and mystified over India’s damning imperviousness to human tragedy. We demand that India withdraws  from building the Thermal plant to facilitate re-settlement of displaced Thamils.

Yours sincerely

 

 

Veluppillai Thangavelu
President

CC Cheif Minister, Thamil Nadu

 


  

தமிழ்ப் படைப்பாளிகள் கழகம் 

 

யூன் 26, 2008

ரொறன்ரோ

செய்தித்தாள் அறிக்கை

சம்பூரில் அனல்மின் உலை கட்டும் திட்டத்தை இந்தியா கைவிடக் கேட்டுப் போராடுவோம்;

ஸ்ரீலங்கா சிங்களப்படை 2006 ஆம் ஆண்டு முற்பகுதியில் மேற்கொண்ட வலிந்த தாக்குதல் மூலம் சம்பூர் உட்பட முதூர் கிழக்குப் பகுதியைக் கைப்பற்றியது. இதனைத் தொடர்ந்து மூதூர் கிழக்கில் 20,000 ஏக்கர் நிலப்பரப்பை உள்ளடக்கிய 23 ஊர்களைச் சேர்ந்த 17,000 மக்கள் இடம்பெயர்ந்தார்கள். இன்றுவரை அவர்கள் தங்கள் வீடுவாசல்களுக்கு மீள் குடியமரவிடாது தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.
யூன் 16, 2007 அன்று மூதூர் கிழக்கையும் சம்பூரையும் அதிவுயர் பாதுகாப்பு வலயமாக ஸ்ரீலங்கா அரசு அரசாணை மூலம் அறிவித்தது. அதே அரசாணையின் மூலம் முதலீட்டு சட்ட அவைச் சட்டததின் கீழ்; 675 ச.கிமீ (260 ச.மைல்) பரப்பளவு கொண்ட ஒரு சிறப்பு பொருண்மிய வலயமும் உருவாக்கப்பட்டது.

மரத்தாலே விழுந்தவனை மாடேறி மிதித்த கதையாக இந்திய அரசு சம்பூரில் 500 ஆறு ஆற்றலுடைய ஒரு அனல்மின் உலையை கட்ட ஸ்ரீலங்கா அரசோடு உடன்பாடு செய்துள்ளது. இந்தியா சார்பாக இந்திய அரச நிறுவனமான தேசிய வெப்ப ஆற்றல் குழுமமும் India’s National Thermal Power Corporation (NTPC)  ஸ்ரீலங்கா அரசு சார்பாக இலங்கை மின்சார அவையும் உடன்பாட்டில் கையெழுத்திட்டுள்ளன. அய்ப்பதுக்கு அய்ம்பது விழுக்காட்டில் இரண்டு நாடும் முதலீடு செய்யும். அமெரிக்க டொலர் 500 மில்லியன் செலவில் கட்டப்படும் இந்த அனல்மின் உலை 2012 இல் முடிவு பெறும்.

இதன் மூலம் இடம்பெயர்ந்த தமிழ் மக்கள் மீண்டும் தங்கள் வாழ்விடங்களுக்கு திரும்பிச் செல்லும் வாய்ப்பு முற்றாக மறைந்துள்ளது.
தங்கள் நிலத்தை இந்தியாவுக்கு வழங்கும் ஏற்பாட்டை மீளாய்வு செய்யுமாறு சிறிலங்கா அரச தலைவர் மகிந்த இராசபக்சாவுக்கு மூதூர் இடம்பெயர்ந்தோர் நலன்புரிச் சங்கம் வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளது.

கடற்கரைச்சேனை, சம்பூர் கிழக்கு, சம்பூர் மேற்கு, கூனித்தீவு ஆகிய ஊர்களை உள்ளடக்கிய நிலப்பரப்பினை இந்தியாவிடம் கையளிப்பதற்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டு வருவதாகவும் தங்களை பள்ளிக்குடியிருப்பு, இறால்குழி ஆகிய பகுதிகளில் குடியமர்த்த ஏற்பாடுகள் நடைபெறுவதாகவும் அவர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.

மூதூர் இடம்பெயர்ந்தோர் சங்கத்தின் வேண்டுகோளுக்கு சிங்கள – பவுத்த பேரினவாதியான மகிந்த இராசபக்சா செவிசாய்ப்பார் என்பது குதிரைக் கொம்பு.

காலம் காலமாக வாழ்ந்த நிலத்தில் மூதூர் கிழக்கு மக்கள் மீள்குடியமர்தப் படாதது மட்டுமல்ல அவர்களது நிலம் அனல் மின்உலை கட்டுவதற்கு இந்தியாவுக்கு ஸ்ரீலங்கா தாரைவார்த்துக் கொடுத்துள்ளது கண்டிக்கத்தக்கதாகும்.

இந்த மின் உலைத் திட்டத்தில் முதலீடு செய்வதன் மூலம் தமிழ்மக்கள் எக்கேடு கெட்டுப் போனாலும் பருவாயில்லை பணவருவாய் தான் தனது குறிக்கோள் என்று இந்தியா சொல்கிறது. எரிகிற வீட்டில் பிடுங்கினது ஆதாயம் என்ற மாதிரி ஏழைகளின் கண்ணீரில் இந்தியா பணம் ஈட்டப் பார்க்கிறது.

தமிழ்மக்களுக்கு எதிராக இந்தியா செய்யும் இந்த இரண்டகத்தை நாம் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறோம்.;

துன்பத்துக்கு மேல் துன்பம் அனுபவிக்கும் மூதூர் மக்களுக்காக நாம் உரத்துக் குரல் கொடுக்க வேண்டும். புலம் பெயர்ந்த தமிழ்மக்களும் தமிழக மக்களும் கை கோர்த்து நின்று மூதூர் மக்களுக்கு நியாயம் கேட்டுப் போராட வேண்டும். இந்தியா தனது முடிவை மாற்றிக் கொள்ளுமாறு கேட்டுப் போராட வருமாறு அனைத்து உறவுகளையும் உரிமையோடு கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

-30-
எமது நிலப்பகுதியை இந்தியாவுக்கு வழங்கும் ஏற்பாட்டை மீள்பரிசீலனை செய்க: மூதூர் இடம்பெயர்ந்தோர் நலன்புரிச் சங்கம்
ஜபுதன்கிழமைஇ 25 யூன் 2008இ 06:19 பி.ப ஈழம்ஸ ஜதாயக செய்தியாளர்ஸ
எமது நிலப்பகுதியை இந்தியாவுக்கு வழங்கும் ஏற்பாட்டை மீள்பரிசீலனை செய்யுங்கள் என்று சிறிலங்கா அரச தலைவர் மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு மூதூர் இடம்பெயர்ந்தோர் நலன்புரிச் சங்கம் கோரிக்கை விடுத்துள்ளது.
இது தொடர்பில் மூதூர் இடம்பெயர்ந்தோர் நலன்புரிச் சங்கம் சிறிலங்கா அரச தலைவர் மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு அனுப்பியுள்ள கடிதம்:

கடந்த 2006 ஆம் அண்டு ஏப்ரல் மாதம் இடம்பெற்ற போர்ச் சூழ்நிலையால் மூதூர் கிழக்குப் பிரதேசத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்து பல்வேறு துன்பங்களை அனுபவித்து வரும் நாம் இரண்டு வருடங்கள் கடந்துவிட்ட நிலையில் எமது மீள்குடியேற்றத்தினை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருக்கின்றோம்.

ஏழு கிராம சேவகர் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த மக்களை மீளக்குடியமர்த்தும் முடிவு எடுக்கப்பட்டு அதற்கான ஆரம்ப முயற்சிகள் செய்யப்படுவதனை அறிந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைகின்றோம்.

இதேவேளை கடற்கரைச்சேனைஇ சம்பூர் கிழக்குஇ சம்பூர் மேற்குஇ கூனித்தீவு ஆகிய கிராமங்களை உள்ளடக்கியதாக கணிசமான நிலப்பரப்பினை இந்தியாவிடம் கையளிப்பதற்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டு இருப்பதாகவும்இ அக்கிராமங்களைச் சேர்ந்த எம்மை பள்ளிக்குடியிருப்புஇ இறால்குழி ஆகிய பிரதேசங்களில் குடியமர்த்த ஏற்பாடுகள் நடைபெறுவதாகவும் அறிகின்றோம்.

முற்றுமுழுதாக விவசாயமும்இ கால்டை வளர்ப்புமே எமது தொழில்களாகும். நாம் வாழ்ந்த பிரதேசம் அதற்கேற்ற நீர்வளம்இ நிலவளம்இ மேய்ச்சல் தரைகள்இ சந்தை வாய்ப்பு என்பனவற்றைக் கொண்டுள்ளன.

ஆனால்இ தற்போது எம்மைக் குடியமர்த்த தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ள பிரதேசம் இந்த வாய்ப்புக்கள் அற்ற பிரதேசம் ஆகும்.

'வெறும் குடியிருப்புக்கள் மட்டுமே வாழ்க்கைக்குப் போதுமானதல்ல" என்ற அடிப்படையில் எமது சம்மதம் இன்மையை ஏற்கனவே அதிகாரிகளுக்கும் தெரியப்படுத்தி இருக்கின்றோம்.

எனினும் இம் முயற்சிகள் கைவிப்படாத சூழ்நிலையில் நாட்டின் தலைவர் என்ற வகையில் எமது நியாயபூர்வமான கோரிக்கைகளை தங்களிடம் தெரிவித்து அதற்கான பரிகாரத்தினை எதிர்பார்க்கின்றோம்.

1) இழந்த எமது இயல்பு வாழ்வை மீட்டுத்தந்து எமது சொந்தக் கிராமங்களிலேயே மீளக்குடியமர்த்த நடவடிக்கை எடுங்கள்

2) எமது கிராமங்களை உள்ளடக்கிய நிலப்பகுதியை இந்தியாவுக்கு வழங்கும் ஏற்பாட்டை மீள் பரிசீலனை செய்யுங்கள்

3) எமது கிராமங்களை உள்ளடக்காத வகையில் அல்லது எமது குடியிருப்புக்களாவது பாதிக்கப்படாத வகையில் அடையாளம் கண்டு நில ஒதுக்கீட்டை மேற்கொள்ள உதவுங்கள்

4) மக்கள் வாழ்வதற்குப் பொருத்தமற்ற பிரதேசத்தில் எம்மைக் குடியமர்த்த எடுக்கப்படும் முயற்சியினை உடனடியாக தடுத்து நிறுத்துங்கள்

5) எமது மக்களுடன் கலந்தாலோசித்து மக்களின் வாழ்வுக்கும் எதிர்கால நன்மைக்கும் ஏற்றவிதத்தில் மீள்குடியேற்றத்தினை தொடர நடவடிக்கை எடுங்கள்.

காலம் காலமாக அரசாங்கங்களினால் புறக்கணிக்கப்பட்டு நீண்ட துயரத்தினைச் சந்தித்து இன்று இயல்பு வாழ்வைப் பறிகொடுத்து நிர்க்கதியாகியுள்ள எமக்கு தங்களால் மட்டுமே விடிவு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் இக்கோரிக்கைகளை முன்வைக்கின்றோம்.

நாட்டின் தலைவர் என்ற வகையிலும் பெருமை மிக்க புத்த மதத்தினைப் பின்பற்றும் உத்தம தலைவன் என்ற வகையிலும் தங்களிடம் இருந்து ஒரு நியாயபூர்வமான முடிவுக்காய் காத்திருக்கின்றோம் என்று அதில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.


 


 

Surprise change of heart in Delhi over power site in Sampur

(S/Times – May 04, 2008)

In a surprise development, New Delhi has agreed to build the country’s proposed second coal power plant in Sampur, the site originally proposed by Sri Lanka, partners in the joint-venture. Early this week the Ceylon Electricity Board (CEB) and India’s National Thermal Power Corporation (NTPC) shook hands in New Delhi over India’s acceptance of the site, according to a well-placed CEB source.

The controversial site is in the North Eastern province, across the Koddiyar Bay from Trincomalee. Although the two countries signed an agreement in December 2006, after the Army reclaimed Sampur from the LTTE in September that year, the location of the plant in Sampur became an issue, with the pro-LTTE Tamil National Alliance (TNA) raising political and environmental objections.Under the agreement, NTPC is to soon launch a feasibility study on the proposed 500MW plant, estimated to cost US$500 million, while Sri Lanka will conduct a survey and secure 500 acres in Sampur for the project.

Sources said there was plenty of government land in Sampur to accommodate the project, adding that no persons would be displaced by the project because the area comes within a high security zone. Accommodation would be found for any persons who had been displaced earlier because of the proposed project.

The Tamil National Alliance alleged that there was a hidden agenda to the project to permanently evict Tamils from the Muttur east region. The TNA claims that about 30,000 Tamils were forced to leave the southern Trincomalee region when the military launched a major operation in 2006 to retake the area.

Up to as recently as March this year, the CEB was busy trying to secure Veloor, a site north of Trincomalee town, for the joint-venture power project. The NTPC had expressed a preference for a site that was near the Indian Oil Corporation complex.It is believed that Delhi’s sudden change of heart came after the CEB made it known that it would invite bids to build a third coal power plant at Sampur, where the Sri Lankan government was already making arrangements to build a jetty to unload coal for the second joint venture power project with the Indians.

Sources believe the Indians, fearing the presence of other powers in the strategic port region, had quickly decided to accept the CEB designated location.

The project, which is expected to be completed in May 2012, will see CEB and NTPC each taking an equity stake of US$75 million, while the balance money will be raised through borrowings, making a debt equity ratio of 70:30.

 


 

April 28, 2008

Toronto

Press Release

We condemn India for putting profit before people by building a Coal-Fired Power plant at ethnically cleansed Sampur

India’s state owned National Thermal Power Corporation (NTPC) has signed an agreement recently with the government of sri Lanka (GoSL) to build a 500 MW Coal-Fired Power Plant at Sampur in Trincomalee district despite protests from Thamil Parliamentarians and Sampur people evicted from their homes and farms.

Following Sri Lankan army’s major military offensive in the east in 2006 more than 500, 000 Thamils were forced to flee their homes to become refugees. While a section of the people evicted have returned to their homes, 17, 000 Thamils living in 23 villages in east Muthur have been prevented from re-settling by the GoSL 

The racist GoSL issued an Extraordinary Gazette notification on June 16, 2007 declaring Muthur East and Sampur as High Security Zone. Through the same Gazette notification a Special Economic Zone (SEZ) under the Board of Investment Law was created. The SEZ consists of a land area of 675 sq. kms (260.5 sq.mls) that would effectively prevent Thamils who fled Muthur East and Sampur in 2006 returning to their homes. This is ethnic cleansing by decree!

It may be recalled a similar Extraordinary Gazette notification was issued by the GoSL on April 16, 1988 to evict 13,288 Tamil families in 42 villages in Manal Aru. Manal Aru was then re-named as Weli Oya and a total of 9,289 Sinhalese families from south were brought in and settled in villages previously belonging to Thamils.

The Indian government decision now to build a Coal-Fired Power Plant in the very land that belonged to the people of Sampur for centuries is an act of injustice and supreme insult to the Thamil people in general and Sampur villagers in particular.

The Indian government should know that the building up of the Coal-Fired Power Plant project in Sampur has a hidden political agenda by the GoSL to ethnically cleanse Thamils from Muthur east. Already the demographic composition of the eastern province has been drastically changed  through  planned state sponsored Sinhalese colonization  by successive GoSL. Emptying Sampur of Thamils is another aggressive  phase of   ethnic cleansing of the east.

Article 17 of Protocol II of the Geneva Conventions, which deals with non-international armed conflicts, explicitly prohibits displacement of people except for the safety of the civilians themselves or for imperative military reasons. The same Article further adds, "Civilians shall not be compelled to leave their own territory for reasons connected with the conflict."

We can understand the utter contempt for Geneva Conventions and Protocols on the part of the GoSL,  but not India. Obviously the Indian government is more interested in lucrative money spinning business ventures than  Thamil  people’s basic human rights.

We, therefore, condemn strongly the Indian government’s ill-advised decision to build a coal fired power plant in Sampur. India should re-think about the wisdom of putting profit before Thamil people’s rights and freedom. 

-30-


 

Around 30,000 Thamils were forced to leave the southern Trincomalee region into Vaharai when Sri Lanka military launched a major offensive and captured Sampoor from the Liberation Tigers of Thamil Eelam in September.

Sri Lanka and India to sign agreement on coal power plant

Thursday, December 28, 2006, 12:19 GMT, ColomboPage News Desk, Sri Lanka.

Dec 28, Colombo: The Sri Lankan government and the National Thermal Power Corporation of India are to sign an agreement tomorrow to set up a 500 MW coal power plant at Sampur in the Trincomalee district.

Sampur, situated at the southern tip of the mouth of Koddiar Bay, off the famous Trincomalee natural harbour, was re-captured by Sri Lankan government forces from the LTTE rebels recently.

Minister of Power and Energy W.D.J. Seneviratne said the construction of the coal power plant will begin this week. The plant, second of its kind in Sri Lanka, will be jointly owned by the Ceylon Electricity Board and the National Thermal Power Corporation of India.


Is this a wise idea ? To build a power plant in Sampur ?

Indian state owned National Thermal Power Corporation (NTPC) is set to sign a Memorandum of Understanding (MoU) with Colombo, on Friday, amid protests from Thamil parliamentarians who are voicing concerns that the Coal-Fired Power Plant project in Sampoor has a hidden political agenda to permanently evict Thamils from the Muthur east region. Around 30,000 Thamils were forced to leave the southern Trincomalee region into Vaharai when Sri Lanka military launched a major offensive and captured Sampoor from the Liberation Tigers of Thamil Eelam in September.


 

Ethnic Cleansing By Decree: The Evicted Tamils of Trincomalee

June 16, 2007 at 9:21 am · ~ Commentary, TW Reader Commented

By Dharman Dharmaratnam

The Mahinda Rajapakse administration issued an Extraodinary Gazette notification today that Muthur East and Sampur are now declared a High Security Zone. It announced a Special Economic Zone in the area under the Board of Investment Law. This would have a land area of 675 square kilometers (260.5 square miles). The 51,450 Tamils who fled Muthur East and Sampur late last year would not be allowed to return. The Government has taken steps to appropriate all private land in the area in an attempt to change the ethnic character of the Trincomalee district. No international wire service nor the BBC covered this news at the time that I draft this opinion piece. The contrast with the earlier coverage of the eviction of Tamils from the Colombo district could not be more stark. The latest gazette notification has grave consequences for the future of the Tamil community in Sri Lanka.

I refer to the UNHCR document on Sri Lanka i.e. IDPs by Place of Displacement and Place of Origin as of April 16, 2007 . The acronym IDP refers to Internally Displaced Persons. The UNHCR document reveals that 51,450 persons were displaced from Muthur as at April 2007. Of this amount, 35,422 had fled to Batticaloa late last year. 9,653 had fled to Amparai. 6,375 moved to the urban precincts of Trincomalee. These IDPs were all Tamil who fled the incessant aerial bombardment and multi-barrel rocket launches of the advancing Sri Lankan armed forces in late 2006. The majority of the 20,000 refugees who escaped to India last year were also from the Trincomalee district. The Muslims who were displaced by the LTTE’s temporary occupation of Muthur town in the western part of that division were forcibly returned by the Sri Lankan military authorities and are hence not included in the above mentioned UNHCR list of IDPs.

Muthur East has been a Tamil area of habitation since early times. During the Chola interlude in the 10th century, Muthur, Kinniya and Ichchilampattru were known as Rajaraja Valanadu and Vikrama Chola Valanadu. With the invasions of Magha of Kalinga in 1215 AD, matrilineal Mukkuvar principalities emerged in this area. An old Tamil Hindu civilizational presence in the region is now being swept away by Government decree. One suspects the hand of Gothabhaya Rajapakse, the brother to the President and Secretary, Ministry of Defence, in the scheme. An American citizen, it was he who planned the eviction of between 15,000 to 20,000 Tamils in Colombo, a step which would have been carried through if not for the timely intervention of the Supreme Court, not to mention the international outrage. But the international community is now silent.

The Government’s Gazette notification is a measure in a long series of steps to change the ethnic character of the East and the Trincomalee district in particular. The Don Stephen Senanayake administration initiated the Gal Oya colonization scheme in what was then known as South Batticaloa in the early 1950s. This area is now referred to as either Amparai or Digamadulla. He sponsored the settlement of thousands of Sinhalese in the area through a process of demographic re-engineering. He also paved the way for the large scale settlement of Sinhalese in the interior divisions of the Trincomalee district. This included Kantalai, Moraweva (Mudalikulam), Gomarankadavela (Kumaran Kadavai) and Padavi Siripura (Padavikulam).

The Junius Richard Jayewardene administration carried this further with the eviction of Tamils from Weli Oya (Manal Aru) in 1987 by similar Gazette notification. The then Government issued an Extraordinary Gazette on April 16, 1988 ordering 13,288 Tamil families to vacate their lands in 42 villages in this strategic piece of real estate that divided the North and the East. The land belonging to 14 Tamil entrepreneurs on a 99 year lease was abruptly revoked as well. The Weli Oya scheme was brought under the Mahaweli Authority and 9,289 Sinhalese families were brought in. However, many Sinhalese have since left given the fluid military situation.

For those keen to read more about the settlement of Sinhalese in what is today Weli Oya could read the Special Report of the University Teachers for Human Rights - Jaffna (UTHR-J) dated September 1993 titled From Manal Aru to Weli Oya and the Spirit of July, 1983 and the UTHR-J report Land, Human Rights and the Eastern Predicament dated April, 1993.

One needs to place things in perspective. By an Extraordinary Gazette notification today, the Government now attempts to alter the demographic character of the Trincomalee district. It has expelled the Tamil residents of the area. While Weli Oya served to interrupt the territorial contiguity of the North and the East, this attempt to de-Tamilize Muthur is intended to disrupt the territorial contiguity between Trincomalee and Batticaloa through a proposed Sinhalese enclave.

The latest Gazette notification in Trincomalee is brazen and outrageous. It is an effort to expel the centuries old Tamil Hindu civilizational presence there. But international precedents for ethnic cleansing do exist and we need to be mindful of these as we fight this latest injustice of the Rajapakse administration.

In the aftermath of World War 2, between 13.5 and 16.5 million Germans were evicted from Poland, the Czech republic, Kaliningrad in Russia, Slovakia and Hungary. They were evicted from what were old German villages and provinces with a history that went back to the Middle Ages. This was the old Prussia, Pomerania, Silesia, Danzig and Konigsberg. I refer here to Hubatsch, Walther, ed.: The German Question, New York: Herder Book Center, 1967. The ethnic cleansing was underwritten by the victorious allied powers where no less than Winston Churchill stated in the House of Commons in 1944, “Expulsion is the method which, in so far as we have been able to see, will be the most satisfactory and lasting. There will be no mixture of populations to cause endless trouble. .. A clean sweep will be made. I am not alarmed by these transferences, which are more possible in modern conditions…” . It seems that the Rajapakse administration has had good antecedents.

In more recent times, Serbs constituted 24% of Kosovo in 1961. They had been in that land for centuries. Faced with an upsurge of attacks on minority Serbs and a fiercly instransigent ethnic Albanian majority, the Serbs began to leave. I refer to page 260 of Samuel Huntington’s The Clash of Civilizations and the Remaking of the World Order. The Serb population in Kosovo declined to 10% in 1991 and is currently 5%. Once again, a ‘nuisance minority’ had been evicted with the United States and West Europe now calling for Kosovan independence given the changed demographic reality. It is fait accompli.

We need to be mindful of international precedents as we respond to the move of Mahinda Rajapakse and fight to protect the old Tamil presence in Trincomalee. This gazette notification can not go unchallenged. The fact remains that the brain behind this i.e. Gothabhaya Rajapakse is an American citizen. Conscientious Tamil citizens of the United States should file action in the American court system to register the human rights violations perpertrated by this American national.

Meanwhile, the Chinese plan to invest in Muthur. Their investments include a coal fired power plant given delays in the Indian credit pipeline. India under Sonia Gandhi drifts aimlessly as its southern flank stands increasingly exposed with other powers lurking in its neighborhood. The Sri Lankan Tamils need to be mindful of the international geopolitical ramifications as we protect what remains of our land.

A first step would be for the Tamil Members of Parliament to raise a point of order in the Sri Lankan legislature questioning the move. The second step would be for Tamil activists in Sri Lanka, preferably from Muthur itself, to file a fundamental rights case at the Supreme Court. A third would be for Tamil expatriates in Canada, Germany and Switzerland to raise international awareness of the just gazetted ethnic cleansing. Tamil residents in the United Kingdom should approach MPs to highlight the latest effort at ethnic cleansing by decree. A fifth step would be for Tamils resident in the US to avail of that country’s legal system to highlight the role of Gothabhaya Rajapakse in a multitude of human rights abuses in recent months. A case should also be filed at the UN Commission for Human Rights. Tamil legislators should in addition lobby the international media be it Agence France Press, Reuters or BBC to cover the issue.

All is not lost. The Sri Lankan military now faces a stalemate on the Northern theater of operations. It is short of ammunition and firepower after initial successes in the East. The Treasury is short of funds. With concerted action on our part, we would help the beleaguered Tamils in Trincomalee who have been evicted by the stroke of a pen!

Two things follow from what we have pointed out earlier and what the Military Spokesman confirmed. There is no imperative military or security reason why the displaced civilians should be denied the homes and they were ‘compelled to leave their own territory’ by being shelled all the way to Batticaloa. The problem was initially created by the Army quitting the area in 1995/6. With the Army back in control there is no question of the LTTE bringing in heavy cannon to shell Trincomalee Harbour or establishing a Sea Tiger base in the area. The excuse of security becomes even more facetious with the Government boasting of having brought the East under their control and celebrating it with fanfare.

With regard to international norms, the general position in law is one of prohibition of displacement except for the safety of the civilians themselves or for imperative military reasons. This is stated explicitly in Article 17 of Protocol II of the Geneva Conventions, which deals with non-international armed conflicts. The same Article further adds, “Civilians shall not be compelled to leave their own territory for reasons connected with the conflict.”


புதினப்பலகை

இனப்பிரச்சினையும் சம்பூரும் - அரசியல் அநாதைகளாக நிற்கும் சம்பூர் பிரதேச மக்கள்

[ வியாழக்கிழமை, 24 மார்ச் 2011, 09:42 GMT ] [ புதினப் பணிமனை ]

[கொழும்பில் இருந்து வெளியாகும் தினக்குரல் Thinakkuarl 20.03.2011 ஞாயிறு இதழில் எல். சிவலிங்கம் என்பவரால் எழுதப்பட்ட இக்கட்டுரை அம்மக்களின் குரலை வெளிப்படுத்துவதனால் புதினப்பலகை மீளவும் அதனை இங்கே வெளியிட்டு வாசகர்களின் கவனத்திற்கு கொணர்கின்றது].

இனப்பிரச்சினை ஆரம்பமான காலப்பகுதியில் சம்பூர் தனித்தமிழ் பிரதேசமாகக் காணப்படாமையினால் போராட்ட இயக்கங்களின் நடமாட்டம் காணப்பட்டமை ஒன்றும் இரகசியமானதல்ல. இதனால் சுற்றிவளைப்புக்கள், கைதுகள், வீடெரிப்புக்கள் என பல்வேறு விதமான தாக்கங்களுக்கு சம்பூர் பிரதேசம் உட்பட்டு வந்தது.

பெயருக்கேற்ற சம்பூரணமான வளங்களைக் கொண்ட இப்பிரதேசம் பல்வேறு விதமான நெருக்கடிகளைச் சந்தித்து பொருளாதார ரீதியாகவும் கல்வியிலும்; மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட போதிலும் அனைத்திலும் தன்னிறைவான பிரதேசமாகவே இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

1987
ஆம் ஆண்டு இலங்கை இராணுவத்தினர் முதன் முதலில் சம்பூரில் முகாம் அமைக்க முனைந்த போதிலும் இந்திய இலங்கை உடன்படிக்கையின் காரணமாக அவர்கள் சம்பூரை விட்டு இடைநடுவில் வெளியேற வேண்டியேற்பட்டது. 1990 களில் யுத்தம் ஆரம்பித்த பின்னர் சம்பூர் பிரதேசம் விடுதலைப்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டிலும் இலங்கை இராணுவத்தினரின் கட்டுப்பாட்டிலும் மாறி மாறி இருந்து வந்தது.

மூன்று பக்கம் கடலால் சூழப்பட்டிருந்தமையினால் இராணுவம் ஊருக்குள் வரும் போது புலிகள் காடுகளுக்குள் பின்வாங்கும் மரபினைக் கொண்டிருந்தனர்.

சம்பூரில் அமைந்திருந்த இலங்கை இராணுவ முகாம்கள் மீது புலிகள் ஒரு போதும் பெருமெடுப்பிலான தாக்குதலைத் தொடுத்திருக்கவில்லை என்பதிலிருந்தும் இராணுவம் சம்பூரை நோக்கி முன்னேறிய போதெல்லாம் ஒரு தரமேனும் புலிகள் இராணுவத்தினரை எதிர்த்து மரபு வழிச் சமரில் ஈடுபடவில்லை என்பதிலிருந்தும் சம்பூர் பிரதேசம் ஒருபோதும் புலிகளின் கோட்டையாக இருக்கவில்லை என்பது புலனாகின்றது.

கடைசியாக சம்பூரில் இருந்த இலங்கை இராணுவ முகாம் ஜயசிக்குறு நடவடிக்கைக் காலத்திலேயே அகற்றப்பட்டது. கடைசியாக நடந்த சண்டையிலும் புலிகள் சாதாரண எதிர்ப்பைக் காட்டிவிட்டு சம்பூரிலிருந்து பின்வாங்கியிருந்தனர் என்பதே உண்மையானதாகும்.

உண்மையில் மூன்று பக்கமும் கடலால் சூழப்பட்ட சம்பூர் பிரதேச நில அமைவானது புலிகளுக்கு மரபு வழிச்சமருக்கான ஒரு இயற்கையான பாதுகாப்பு நிலைமையை; வழங்கியிருக்கவில்லை. பல கால கட்டங்களில் இராணுவம் சம்பூரை விட்டு வெளியேறியவுடன் புலிகளின் நடமாட்டம் சம்பூரில் அதிகரித்தது என்பதே உண்மையானதாகும். எனவே சம்பூர் புலிகளின் கோட்டை எனும் ரீதியில் சம்பூர் மக்களைப் பழிவாங்குவது எவ்விதத்திலும் நியாமாகாது.

யுத்த நிறுத்தமும் சம்பூரும்

2002ம் ஆண்டு புலிகளுக்கும் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கும் இடையே யுத்த நிறுத்த உடன்படிக்கை கைச்சாத்திடப்பட்ட பின்னர் நிலைமை முற்றிலும் ஒரு புதிய பரிமாணத்தினை எடுத்தது.

யுத்த நிறுத்த காலத்தில் புலிகள் சம்பூர் பிரதேசத்தில் அவர்களின் திருமலை மாவட்ட தலைமை பொலிஸ் நிலையம், திருமலை மாவட்ட அரசியல் தலைமைச் செயலகம் என்பவற்றை அமைத்துக் கொண்டனர். இலங்கை அரசியல் வாதிகளும், வெளிநாட்டுத் தூதுவர்களும் அடிக்கடி வந்து சென்றமையினால்; உள்நாட்டிலும் வெளிநாடுகளிலும் அறியப்பட்ட ஒரு பிரதேசமாக சம்பூர் மாறத்தொடங்கியது.

தங்களுக்கு ஏற்படப்போகும் ஆபத்துபற்றி சம்பூர் மக்களில் பெரும்பாலானோர் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை. 1983 ஆம் ஆண்டிலிருந்து யுத்தத்திற்கு மத்தியிலும் நெருக்கடிகளுடன் ஓரளவு சந்தோசமாகவே அவர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். யுத்த காலத்திலும் மூதூர் பிரதேசத்திற்கு அவர்கள் நெல், மீன், விறகு, பால் போன்றவற்றைத் தாராளமாக வழங்கி வந்தனர்.

முன்னாள் இராணுவத் தளபதி சரத் பொன்சேகா அவர்களின் மீது தற்கொலைத் தாக்குதல் 2006 ஏப்ரல் 25ம் திகதி மாதத்தில் கொழும்பில் நிகழ்த்தப்பட்ட பின்னர் நிலைமை தலைகீழாக மாறியது. ஏனெனில் திருகோணமலைத் துறைமுகத்தின் கேந்திர முக்கியத்துவமிக்க பகுதியில் அமைந்து விடுதலைப்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப்பகுதியாகக் காணப்பட்டமையினால் சம்பூர் மீதே முதன்முதலாக வான் தாக்குதல் மேற்கொள்ளப்பட்டது.

அதன் பின்பு வெற்றிலைக்கேணியில் இலங்கைக் கடற்படையினர் மீது புலிகளால் தாக்குதல் நடத்தப்பட்ட போதும் கெப்பிட்டிக்கொலாவையில் சிங்கள மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட போதும் சம்பூர் பிரதேசம் மீதே இலங்கை விமானப்படை தாக்குதலைத் தொடுத்தது. இதன்பிறகு மாவிலாறு பிரச்சினையினைத் தொடர்ந்து இலங்கை இராணுவம் தரைவழித் தாக்குதலை ஆரம்பித்து முதன் முதலாக சம்பூர் பிரதேசத்தினையையே கைப்பற்றியது. இதனைத் தொடர்ந்து சம்பூர் மக்களின் இடம்பெயர்வு வாழ்க்கை ஆரம்பமாகியது.

இராணுவம் சம்பூரைக் கைப்பற்றியபோது சம்பூர் எப்படி இருந்தது

சம்பூர் மீது விமானத்தாக்குதல் ஆரம்பமான போது மக்கள் உடுத்த உடையுடன் அயற்கிராமங்களில் தஞ்சமடைந்தனர். யுத்த நிறுத்தம் அமுலில் இருந்தமையினால் தாக்குதல் தற்காலிகமானது எனவும் தாம் விரைவில் வீடு திரும்பிவிடலாம் என மக்கள் நம்பினர். ஆனால் அவர்களின் நினைப்பு பொய்த்துப்போனது.

தாம் ஆண்டாண்டு காலமாக சம்பாதித்த அனைத்து சொத்துக்களையும் வீடுகளுடன் விட்டுவிட்டு கையில் எடுக்கக்கூடியவற்றை எடுத்துக்கொண்டு இடம் பெயர்ந்த மக்கள் இன்று எல்லாவற்றையும் இழந்து விட்டு ஏதிலிகளாக நிற்கின்றனர்.

சம்பூர் இராணுவத்தினரால் கைப்பற்றப்பட்ட பின்னர் இலங்கை இராணுவத்தினர் பத்திரிகையாளர் குழுவொன்றினை சம்பூருக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தனர். நேசன் வாரப் பத்திரிகையின் பத்திரிகையாளரான தரிஸ பஸ்தியன்
10.09.2006 அன்று வெளியான நேசன் பத்திரிகையில்சம்பூர் கைப்பற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இடம்பெறும் தேடுதல் நடவடிக்கைகளினால் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பாதிப்புக்களுக்கு அப்பால் பாடசாலைகள், வைத்தியசாலைகள் உள்ளிட்ட சிவிலியன் உடமைகளுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்பு மிகக் குறைவானதாகும்” தான் அன்று கண்ட சம்பூர் பற்றி எழுதியுள்ளார்.

ஆனால் அன்று அவர் கண்ட சம்பூரில் இருந்த எதுவுமே இன்று இல்லை. சம்பூரில் இருந்த மக்களின் வீடுகள் மட்டுமல்ல அரசாங்க வைத்தியசாலை கூட இருந்த அடையாளமே தெரியாமல் அழிக்கப்பட்டுள்ளது.

அத்துடன் அப்போது சம்பூரில் நிலை கொண்டிருந்த 222 அல்லைகந்தளாய் பிரிகேட்டின் கட்டளைத் தளபதியாகிய லெப்டினன்ட கேர்ணல் சரத் விஜேசிங்க சம்பூர்ப்பிரதேசத்தில் பல பொலிஸ் காவல் நிலைகள்; அமைக்கப்படுவதற்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்படுவதாகவும் இவை யாவும் காலப்போக்கில் முழு அளவில் தொழிற்படும் பொலிஸ் நிலையமாகத் தரமுயர்த்தப்படும் என்றும் இவை விரைவில் ஆரம்பமாகவிருக்கும் மக்களின் மீள்குடியேற்றத்திற்கான முன்னோடி நடவடிக்கைகள் எனத் தன்னிடம் கூறியதாகவும் தரிஸ பஸ்தியன் மேலும் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆனால் ஐந்து வருடங்கள் கழிந்து விட்ட நிலையிலும் மக்களின் மீள்குடியேற்றம் மட்டும் இன்னும் இடம்பெறவில்லை.

அனல் மின் நிலையம், பாதுகாப்பு வலயம், மற்றும் பாரக்கைத்தொழில் வலயம்

சம்பூர் இராணுவத்தினரால் கைப்பற்றப்பட்ட பின்னர் சம்பூரில் இந்தியாவின் உதவியுடன் அனல் மின்நிலையம் அமைக்கப்படும் என இலங்கை அரசு அறிவித்தது. இச்செய்தி வெளியாகி சிறிது காலத்தில் சம்பூர் பிரதேசம் முழுவதும் மக்கள் உட்செல்லமுடியாத உயர் பாதுகாப்பு வலயம் என வர்த்மானி அறிவித்தலை அரசு வெளியிட்டது.

அண்மையில் உயர்பாதுகாப்பு வலயம் என்பது நாட்டில் எங்கும் இல்லை என அரசு அறிவித்த சிலநாட்களில் சம்பூர் பாரக் கைத்தொழில் வலயமாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு அதற்கு அமைச்சரவை அங்கீகாரமும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. இதன்மூலம் சம்பூரை மக்களுக்கு ஒருபோதும் கையளிப்பதில்லை என்னும் முடிவில் அரசாங்கம் உறுதியாக இருப்பதுபோல் தோன்றுகின்றது.

உண்மையில் சம்பூர் விடயத்தில் நடப்பது என்ன? 2009 ஆகஸ்ட் 30 ஆந்திகதி ராவய சிங்கள பத்திரிகையில் தனுஜ பத்திரன அவர்கள் இந்தியாவின் உதவியுடன் அனல் மின்நிலையம் அமைப்பதற்காக சம்பூரில் 500 ஏக்கர் பரப்பளவான பிரதேசத்தில் நிர்மாணிக்கப்ட்டிருந்த சுமார் 500 வீடுகளை அங்கு வாழ்ந்தவர்களுக்கு எவ்வித அறிவித்தல்களுமின்றி அவர்களுடைய எழுத்து மூலமான எவ்வித அனுமதியும் பெறாமல் இலங்கை அரசாங்கம் தரைமட்டமாக்கியுள்ளது எனவும் அந்த அனல் மின்நிலையம் நிர்மாணிக்க உத்தேசிக்கப்பட்ட சம்பூர் பிரதேசமானது மக்கள் வாழ்வற்ற சூன்யப் பிரதேசமென இந்தியப் பிரதிநிதிகளுக்கு காரணம் காட்டவே அரசாங்கம் இவ்வாறு தமிழ் மக்களின் வாழ்விடத்தை நாசப்படுத்தியுள்ளது எனவும் இது தொடர்பாக மின்சக்தி அமைச்சு அதிகாரிகளை அவர் தொடர்பு கொண்டு கேட்டபோது இந்த வீடுகள் தமது அமைச்சினால் தரைமட்டமாக்கப்படவில்லை என்றும் அது அரசாங்கத்தின் பிறிதொரு தரப்பினரால் செய்யப்பட்டிருப்பதாக அவர்கள் தெரிவித்ததாகவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இதன் மூலம் அபிவிருத்தித் திட்டமொன்றிற்கு நிலக்கையகப்படுத்தல் தொடர்பான இலங்கை அரசாங்கத்தின் சட்டவிதிமுறைகளை இலங்கை அரசாங்கமே அப்பட்டமாக மீறி சம்பூர் மக்கள் மீது அட்டூழியம் புரிந்துள்ளமை தெளிவாகின்றது.

ஒரு அபிவிருத்தித்திட்டம் செயற்படுத்தப்படும் போது கடைப்பிடிக்கப்படவேண்டிய எந்த நடைமுறைகளும் சம்பூர் விடயத்தில் கடைப்பிடிக்கப்படவில்லை. அபிவிருத்தித்திட்டத்தினால் ஏற்படக்கூடிய செலவு நலனைக் கண்டறியும் ஆய்வு, சூழல் பாதிப்பு ஆய்வு, சமூகப் பாதிப்பு ஆய்வு, என எதுவும் சம்பூர் விடயத்தில் பின்பற்றப்படவில்லை.

அத்துடன் இலங்கை சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிலக்கையகப்படுத்தல் நடைமுறைகள் எதுவும் இன்றுவரை பின்பற்றப்படவில்லை. ஏன் அரசாங்கம் இன்றுவரை அம்மக்களுடன் இது தொடர்பில் பேசவேயில்லை.

கிழக்கு மாகாண ஆளுனரும் திருமலை மாவட்ட அரசாங்க அதிபரும் இனி மக்கள் அங்கு குடியேற முடியாது எனக்கூறுகின்றனரே தவிர அரசாங்கம் அரசியல் ரீதியாக முறைப்படி அம்மக்களுடன் பேசவில்லை. கிழக்கு மாகாண முதலமைச்சர் கூட இப்பிரச்சினையில் ஒரு நழுவல் போக்கினையே கடைப்பிடிக்கின்றார்.

சுமார் பத்தாயிரம் ஏக்கர் சதுர பரப்பளவான முறையான உறுதிகளைக் கொண்டுள்ள தனியார் நிலத்தினை அரசாங்கம் சட்டநடைமுறைகளை மீறி கையகப்படுத்த முடியாது என்பதனை சாதாரண அறிவுடையோர் கூட அறிவர்.

மக்களுக்கு மாற்றுக்காணிகளை வழங்குவதற்கு மூதூர்ப் பிரதேசத்தில் சுமார் நூறு ஏக்கர் நெற்காணிகள் கூட இல்லாத நிலையில் சுமார் 2500 ஏக்கர் பரப்பளவிலான நெற்காணிகளுக்கு எவ்வாறு மாற்றுக்காணிகளை வழங்குவது? சுமார் 2500 ஏக்கர் பரப்பளவிலான நெற்காணிகள் சம்பூர் பிரதேசத்தில் இன்றுவரை செய்கை பண்ணப்படாமல் தரிசு நிலங்களாகக் ஆகிக் கொண்டிருக்கின்றன. வளமாக வாழ்ந்த சுமார் இரண்டாயிரம் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த சுமார் எட்டாயிரம் மக்கள் இன்று ஏதிலிகளாக முகாம்களில் அல்லலுறுகின்றனர்.

இப்பிரதேசத்தில் சம்பூர் மகாவித்தியாலயம், சம்பூர் ஸ்ரீமுருகன் வித்தியாலயம், கூனித்தீவு நாவலர் வித்தியாலயம், சூடைக்குடா பாரதி வித்தியாலயம், முதலிய பாடசாலைகள் தொடர்ந்தும் இயங்கமுடியாத நிலையில் செயலிழந்துள்ளன. சம்பூர் மகாவித்தியாலயத்தில் இலங்கை இராணுவத்தின் முகாமிட்டுள்ளதாகத் தெரியவருகின்றது. அத்துடன் பிரசித்தி பெற்ற சம்பூர் ஸ்ரீபத்திரகாளி அம்பாள் ஆலயம், சம்பூர் விநாயகர் ஆலயம், சம்பூர் அரசடி விநாயகர் ஆலயம், சம்பூர் நாகதம்பிரான் ஆலயம் (இவ்வாலயம் இருந்த இடம் தெரியாமல் தரைமட்டமாக்கப்பட்டுள்ளது), கூனித்தீவு விநாயகர் ஆலயம், கூனித்தீவு வடபத்திர காளி அம்பாள் ஆலயம், சூடைக்குடா மாரியம்மன் ஆலயம் முதலிய கோயில்களும் வருடக்கணக்காக பூசைகள் எதுவுமின்றி சிதிலமடைந்து கொண்டிருக்கின்றன.

பிரசித்தி பெற்ற சம்பூர் ஸ்ரீபத்திரகாளி அம்பாள் ஆலயம் குண்டுத் தாக்குதல்களால் முற்றாகச் சேதமடைந்துள்ளமை இங்கு குறிப்பிடப்படவேண்டிய விடயமாகும். சுதந்திர இலங்கையில் சுமார் பத்தாயிரம் ஏக்கர் பரப்பளவுக் காணி, சுமார் எட்டாயிரம் மக்களின் வாழ்வு, ஐந்து பாடசாலைகள், ஏழு கோயில்கள் யாவற்றையும் அழித்து எங்காவது ஒரு அபிவிருத்தித் திட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டுள்ளதா என்பதை உரியவர்கள் நாட்டுமக்களுக்கும் உலகிற்கும் வெளிப்படுத்தவேண்டும்.

மௌனம் காத்து இவ்வநியாயத்திற்குத் துணைபுரியும் தமிழ் அரசியல் வாதிகளை வரலாறு ஒருபோதும் மன்னிக்காது என்பதனையும் அவர்கள் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். வளமான இடத்தில் பிறந்து வாழ்ந்தது சம்பூர் மக்கள் செய்த குற்றமா? புலிகளின் கட்டுப்பாடுப்பகுதியில் அவர்கள் வாழ்ந்தது யார் செய்த குற்றம்?

சம்பூர் மக்களின் துயரம், அரசாங்கத்தின் நிலைப்பாடு மற்றும் தமிழ் அரசியல் வாதிகள்

சம்பூர் பிரதேச மக்கள் 1
983 தொடக்கம் 2006 வரைக்கும் யுத்த சூழ்நிலைக்குள் வாழ்ந்த போதும் அவர்கள் ஒருபோதும் இடம்பெயர்ந்திருக்கவில்லை. ஆனால் 2006ல் இடம் பெற்ற வான்தாக்குதலைத் தொடர்ந்து முதன்முதலாக இடம்பெயர்ந்த சம்பூர், கூனித்தீவு, சூடைக்குடா மற்றும் கடற்கரைச்சேனை ஆகிய கிராமங்களைச் சேர்ந்த அப்பிரதேச மக்கள் இன்றுவரைக்கும் கிளிவெட்டி, பட்டித்திடல், மணற்சேனை மற்றும் கட்டைபறிச்சான் ஆகிய பிரதேங்களில் அமைந்துள்ள அகதிமுகாம்களிலும் உறவினர் வீடுகளிலும் ஐந்து வருடங்களுக்கும் மேலாக வாழ்ந்து பெருந்துன்பங்களை அனுபவித்து வருகின்றனர்.

அரச அதிகாரிகள் சிலர் அம்மக்களை அணுகி இறால்குழி அல்லது இத்திக்குளம் ஆகிய இடங்களில் குடியேறுமாறு வற்புறுத்தியுள்ளனர். சம்பூர் பிரதேசம் விவசாயம், கால்நடை, தோட்டப்பயிர்ச்செய்கை மற்றும் கடற்றொழில் போன்றவற்றுக்கு மிகவும் பொருத்தமான பிரதேசமாகும். ஆறு அடி ஆழத்தில் நிலக்கீழ் நீரைக் கொண்டுள்ள மிகவும் வளமான பிரதேசமாகும்.

அரச அதிகாரிகள் முன்மொழிந்த இறால்குழி அல்லது இத்திக்குளம் ஆகிய பிரதேசங்கள் இதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டவையாகும். இறால்குழிப் பிரதேசம் மாரி காலத்தில் வெள்ளத்தினால் பாதிக்கப்படும் சேற்று நிலப்பகுதியாகும். இங்கு விவசாயம் செய்வதற்குரிய ஒரு சில நூறு ஏக்கர் நெற்காணிகள் கூட இல்லாத போது ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நெற்காணிகளைக் கொண்ட மக்கள் எவ்வாறு அங்கு குடியேறுவது?

இத்திக்குளம் பிரதேசத்தில் நிலத்தடி நீர் 40-50 அடிகளுக்குள் கிடைப்பதே கடினமானதாகும். குடிநீருக்கே அல்லற்படும் அப்பிரதேசத்தில் விவசாயமும் செய்யமுடியாது. கடற்றொழிலும் செய்ய முடியாது. பத்தாயிரம் ஏக்கர் சம்பூர் காணிகளை வேலிபோட்டு அடைந்து வைத்து விட்டு வேலிக்கப்பால் கருங்கற் பாறை நிலங்களிலும் சேற்று நிலங்களிலும் மக்கள் குடியேறலாம் என அரசு எந்த நியாயாதிக்கத்தினடிப்படையில் கூறுகின்றது?

பத்தாயிரம் ஏக்கர் காணிகளை கொண்டிருந்த மக்களுக்கு ஒரு சில நூறு ஏக்கர் காணிகளை மூதுரிரின் எந்தப்பகுதியிலும் பெற முடியாத நிலையில் எந்த நியாயாதிக்கத்தின் படி அரசு மாற்றுக்காணிகள் வழங்கப்படும் எனக் கூறுகின்றது? இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு இலங்கையில் எங்காவது சொந்தமாக ஒரு சில நூறு ஏக்கர் நெற்காணிகளாவது உண்டா? அவ்வாறிருக்கையில் 2500 ஏக்கர் நெற்காணிகளை எங்கிருந்து பெற்று சம்பூர் மக்களுக்கு அரசாங்கம் வழங்கப்போகின்றது?.

தற்போதைய பொருளாதார அபிவிருத்தி அமைச்சர் பசில் ராஜபக்ச டெயிலி மிரர் பத்திரிகைக்கு 01.11.2007அன்று வழங்கியுள்ள பேட்டியில் சம்பூர் பிரதேசத்திலிருந்து ஒரு தனிநபரேனும் வெளியேற்றப்படவில்லை என்றும் உண்மையில் எல்.ரீ.ரீ.ஈயினர் தங்கள் பாதுகாப்புக்காக சில குடும்பங்களை சம்பூர் பகுதியில் வைத்திருந்தாகக் கூறியுள்ளதுடன் இக்குடும்பங்கள் அப்பிரதேசத்தில் தமது சொத்துரிமையை நிரூபிக்க முடியாது எனவும் அவர்களால் அங்கு ஒரு வீட்டையேனும் காட்ட முடியாது என்றும் கூறியுள்ளார். இது முற்றுமுழுக்க ஆதாரமற்ற கதையாகும்.

சம்பூரில் தமிழ் மக்கள் பரம்பரை பரம்பரையாக ஆயிரம் ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வருகின்றனர். சம்பூர் மகாவித்தியாலயம் இலங்கை சுதந்திரமடைவதற்கு முன்னரேயே ஒரு திண்ணைப் பள்ளிக்கூடமாக இயங்கியது என்பதையும் 1965ம் ஆண்டு ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்த அப்போதைய மூதூர் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் மர்கூம் அப்துல் மஜீத் அவர்களின் முன்முயற்சியினால் மூதூர் கிழக்கிலேயே முதன் முதலாக மகாவித்தியாலயமாகத் தரமுயர்த்தப்பட்டது என்பதனையும் அரசாங்கத்திலுள்ளோர் கல்வியமைச்சின் ஆவணங்களைப் புரட்டிப்பார்த்து தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

யுத்தம் தொடங்கிய பின் இலங்கை இராணுவத்தினர் பல தடவைகள் சம்பூரில் முகாமிட்டிருந்தனர்.
1987-1989 காலப்பகுதியில் இந்திய இராணுவத்தினர் முகாமிட்டிருந்தனர். 1990 களின் முதற்பகுதியில் சம்பூரில் முகாமிட்டிருந்த இராணுவத்தினருக்கு கப்டனாக இருந்து தற்போது மேஜர் ஜெனரலாக இருக்கும் பேர்ட்டி பெரேரா அவர்கள் சம்பூர் பிரதேசத்தில் நீண்டகாலம் பணியாற்றியவர். அவர் சம்பூரைப்பற்றி அதிகம் கூறக்கூடியவர். ஆகவே சம்பூரில் மக்கள் வாழவில்லை என அரச தரப்பின் உயர்மட்டம் கூறுவது அடிப்படையற்றதாகும்.

இது இவ்விதமிருக்க தமிழ் அரசியல் வாதிகளின் சம்பூர் தொடர்பான அரசியல் நிலைப்பாடு துரோகத்தனமானதாகும். இந்தியா சம்பூரில் அனல் மின் நிலையம் அமைக்கும் கதை வெளியானதுடன் தமிழ் அரசியல் வாதிகளின் மௌன விரதம் ஆரம்பமாகியது.

சம்பூர் மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் திருவாளர் சம்பந்தன் அவர்களின் சம்பூர் தொடர்பான நிலைப்பாடு சம்பூர் மக்கள் மத்தியில் பலத்த சந்தேகங்களை ஏற்படுத்துகின்றது. சம்பந்தன் அவர்கள் சரத் பொன்சேகாவிற்கு வாக்குக் கேட்டு ஜனாதிபதி தேர்தல் காலத்திலும், அடுத்து வந்த பொதுத்தேர்தலில் தனக்கு வாக்குக்கேட்டும் சம்பூர் பிரதேச மக்களை அகதிமுகாம்களில் சென்று சந்தித்தார்.

இந்தியாவுடன் பேசி எப்படியும் மக்களைக் குடியேற்றுவதாக வாக்குறுதியளித்தார். அதன்பின் அம்மக்களை எட்டிக்கூடப்பார்க்காமல் இந்தியாவே கதியென தஞ்சமடைந்து விட்டார். தனக்கு வாக்களித்த மக்களை மிகமுக்கியமான காலத்தில் கைவிட்டு அரசியலில் இருந்து ஒய்வு பெறுவாரேயானால் வரலாற்றுப் பழியில் இருந்து அவர் தப்பமுடியாது.

அவர் தற்போது முதுமையடைந்து விட்டதாகவும் நோய்வாய்ப்பட்டு இந்தியாவில் ஓய்வெடுப்பதாகவும் கதைகள் வெளியாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவ்வாறெனில் தேர்தல் பிரச்சாரங்களில் அவர் ஈடுபட்ட போது தனக்கு 80 வயது நெருங்குவதனையும் தான் செயற்படு அரசியலில் ஈடுபட முடியாது என்பதனையும் அவர் அறியாமல் இருந்தாரா?

அவர் மூப்படைவதும் அவர் ஓய்வெடுப்பதும் அவரது சொந்தப் பிரச்சினைகள். அதற்காக அவர் தன்னைத் தெரிவு செய்த மக்களின் தலைவிதியோடு விளையாடலாமா?

தற்போது கூட தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைமைப்பதவியை அவர் தக்கவைத்துக் கொண்டு திருமலை மாவட்டத்தில் செயற்படு அரசியலில் ஈடுபடக்கூடிய ஒருவரை தெரிவு செய்து மக்களின் தேவைகளை அறிந்து பணிசெய்யுமாறு அவரால் பணிக்க முடியாதா? ஏனெனில் அவர் தலைமை தாங்கும் தமிழ்த்தேசியக்கூட்டமைப்பினர்; இன்று வரை நாடாளுமன்றத்தில் சம்பூர் பிரதேச மக்களின் பிரச்சினை பற்றி தனியாக விவாதித்து ஒரு நியாமான தீர்வினைப் பெற்றுத்தர முன்வரவில்லை. இன்று வரையும் அவர்கள் சம்பூர் மக்களின் பிரச்சினையினை சட்ட ரீதியாகவும் அணுகவில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

இந்தியாவே தமிழர்களுக்கு இனி எல்லாம் எனக்கருதும் இவர்கள் இந்தியாவை முழுமூச்சாக எதிர்த்து அரசியல் நடத்துவதும் இந்தியாவிடம் சரணாகதி அரசியல் நடத்துவதும் தமிழ் மக்களுக்கு ஒரேவிதமான முடிவினையே பெற்றுத்தரும் என்பதை ஏன் உணர மறுக்கின்றார்கள்
?


சம்பூர் இலங்கையின் திருகோணமலை மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஊர்.  இவ்வூர் மூதூர் பிரதேச செயலகப் பிரிவுக்குட்பட்டது. மூதூர் நகரிலிருந்து 5 கிமீ தொலைவிலுள்ள சம்பூர் பிரதேசம் 2 கிராம அதிகாரி பிரிவுகளைக் கொண்டு 35.9  ஹெக்டர் பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது.

2007 இல் சம்பூரை சிங்கள இராணுவம் கைப்பற்றியது.  அதனை அடுத்து சம்பூர் மற்றும் மூதூர் கிழக்குப் பகுதியை உள்ளடக்கிய பிரதேசங்கள் அதிவுயர் பாதுகாப்பு வலயமாக சிறப்பு அரசிதழ் மூலம் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன்  மூலம் சம்பூர் மற்றும் மூதூர் கிழக்கு பகுதியை உள்ளடக்கியதாக கிழக்கு மாகாணத்தில் மேற்குக் கரையோரப் பிரதேசங்களை பவுல் பொயின்ற், கல்லடிச்சேனை, உப்பூறல் அடங்கிய கடற்கரைப் பிரதேசங்களும் தெற்கில் செல்வநகர், தோப்பூர், பச்சிளம் பிரதேசங்களும் மேற்கில் கல்லடிச்சேனை ஆற்றின் மேற்குக்கரை, பச்சிலைக் கல்லடிச்சேனை தெற்கு மூதூர் கல்லடிச்சேனை வடக்கு ஆகியப் பிரதேசங்களும் வடக்கில் கொட்டியாரக்குடா, தெற்குக்கரை கல்லடிச்சேனை ஆறு, சம்பூர் பவுல் பொயின்ற் ஆகிய ஊர்கள் அதிவுயர் வலயத்துக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது.
 

இலங்கையின் கிழக்கே திருகோணமலை மாவட்டத்தின் மூதூர் பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் அமைந்துள்ள ஒரு பாரம்பரியத் தமிழ்க்கிராமமே சம்பூராகும். அனைத்து விதமான வளங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டிருந்தமையினாலேயே சம்பூரணம் என்னும் பெயர் மருவி சம்பூர் என ஆகியதாக முன்னோர்கள் கூறுகின்றனர். இப்பெயர் இலங்கை அரசினால் தற்போது உயர் பாதுகாப்பு வலயம் எனப் பிரகடனம் செய்யப்பட்ட சம்பூர் பிரதேசத்தில் சம்பூர், கடற்கரைச்சேனை, கூனித்தீவு, சூடைக்குடா மற்றும் இளக்கந்தை ஆகிய ஐந்து பாரம்பரியத் தமிழ்க்கிராமங்கள் அடங்குகின்றன. மூதூர் பிரதேச செயலகத்தின் 2008ஆம் ஆண்டுக் கணக்கீட்டின்படி இப்பிரதேசத்தில் 1940 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 7494 பேர் வாழ்ந்து வந்தனர்.உண்மையில் சம்பூர் விடயத்தில் நடப்பது என்ன? 2009 ஆகஸ்ட் 30ஆந் திகதி ராவய சிங்கள பத்திரிகையில் தனுஜ பத்திரன அவர்கள் இந்தியாவின் உதவியுடன் அனல் மின்நிலையம் அமைப்பதற்காகச் சம்பூரில் 500 ஏக்கர் பரப்பளவான பிரதேசத்தில் நிர்மாணிக்கப்பட்டிருந்த சுமார் 500 வீடுகளை அங்கு வாழ்ந்தவர் களுக்கு எவ்வித அறிவித்தல்களுமின்றி அவர்களுடைய எழுத்து மூலமான எவ்வித அனுமதியும் பெறாமல் இலங்கை அரசாங்கம் தரைமட்டமாக்கியுள்ளது எனவும் அந்த அனல் மின்நிலையம் நிர்மாணிக்க உத்தேசிக்கப்பட்ட சம்பூர் பிரதேசமானது மக்கள் வாழ்வற்ற சூன்யப் பிரதேசமென இந்தியப்

இனப்பிரச்சினையும் சம்பூரும்

இனப்பிரச்சினை ஆரம்பமான காலப்பகுதியில் சம்பூர் தனித்தமிழ் பிரதேசமாகக் காணப்பட்டமையினால் போராட்ட இயக்கங்களின் நடமாட்டம் காணப்பட்டமை ஒன்றும் இரகசியமானதல்ல. இதனால் சுற்றிவளைப்புகள், கைதுகள், வீடெரிப்புக்கள் என பல்வேறு விதமான தாக்கங்களுக்குச் சம்பூர் பிரதேசம் உட்பட்டு வந்தது. பெயருக்கேற்ற சம்பூரணமான வளங்களைக்கொண்ட இப்பிரதேசம் பல்வேறு விதமான நெருக்கடிகளைச் சந்தித்துப் பொருளாதார ரீதியாகவும் கல்வியிலும்; மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்டபோதிலும் அனைத்திலும் தன்னிறைவான பிரதேசமாகவே இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. 1987ஆம் ஆண்டு இலங்கை இராணுவத்தினர் முதன்முதலில் சம்பூரில் முகாம் அமைக்க முனைந்தபோதிலும் இந்திய இலங்கை உடன்படிக்கையின் காரணமாக அவர்கள் சம்பூரைவிட்டு இடைநடுவில் வெளியேற வேண்டியேற்பட்டது. 1990களில் யுத்தம் ஆரம்பித்த பின்னர் சம்பூர் பிரதேசம் விடுதலைப்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டிலும் இலங்கை இராணுவத் தினரின் கட்டுப்பாட்டிலும் மாறி மாறி இருந்து வந்தது.

இதுதொடர்பாக தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் திருகோணமலை மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் துரைரெட்னசிங்கம் தெரிவிக்கையில் சம்பூர், மூதூர் கிழக்கு அகிய பிரதேசங்களை உள்ளடக்கிய ஆறு கிராம சேவகர் பிரிவுகளிலும் உள்ள ஏறத்தாள 12 அயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட தமிழ்க் குடும்பங்களின் பூர்வீக நிலங்கள் அரசின் இந்த நடவடிக்கையால் அபகரிக்கப்பட்டுள்ளன. மொத்தம் 5547 சதுர மீற்றர் தமிழர் நிலம் அரசினால் கபளீரம் செய்யப்பட்டு விட்டது என்றார்.

இதேவேளை தமிழ் மக்களின் தாயக பூமியான திருகோணமலை, சிங்களவர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படுவதாக திருகோணமலை மாவட்ட தமிழ் மக்கள் பேரவை கண்டனம் தெரிவித்துள்ளது. இதுதொடர்பாக தமிழ் மக்கள் பேரவை வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளதாவது. அரச வர்த்தமானியில் கடந்த 10ஆம் திகதி தெரிவிக்கப்பட்டுள்ள அறிக்கையில் சம்பூரை உள்ளடக்கிய மூதூர் கிழக்குப் பிரதேசங்களை அதியுயர் பாதுகாப்பு வலயம் என்றும் அங்கே மக்கள் மீளக்குடியேற முடியாது என்றும் மீறி அப்பகுதிக்குள் நுழைபவர்கள் மீது கடும் நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படும் என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.